Kontradmirał prowadzi na wodach Jawy eskadrę zebraną naprędce, której nic nie predestynowało do wspólnej walki. Jego krążowniki – , Java, HMS , USS , HMAS – i garstka niszczycieli należą do 4 marynarek, posługują się 2 językami i używają niezgodnych kodów radiowych. Załogi nie spały od kilku dni; nad morzem nie pojawia się żaden aliancki samolot. Na północnym horyzoncie japońskie transportowce z wojskiem zmierzają ku Jawie, eskortowane przez krążowniki i niszczyciele uzbrojone w torpedy , których zasięg i siła przewyższają wszystko, co siły mogą im przeciwstawić.
Doorman dostał rozkaz przechwycenia konwoju. Ale czas ucieka, a możliwości się kurczą. Doorman może rzucić całą niezgraną eskadrę do ataku czołowego, godząc się na pewne straty, by spróbować dotrzeć do transportowców, zanim zostanie opanowana; może oszczędzić swoje jednostki, wymknąć się ku Cieśninie Sundajskiej, by osłonić ewakuację, i odłożyć na później walkę przegraną z góry; może wreszcie pozostać poza zasięgiem torped i wysłać tylko niszczyciele i okręty podwodne, by nękały skrzydła konwoju.
Każda godzina bezczynności przybliża transportowce do plaż Jawy. Doorman wie, że całkowita klęska morska zostawi wyspę bez obrony – ale też, że atak czołowy może oznaczać koniec sił , a także jego własny.
Doorman wybiera atak: „Ik val aan, volg mij” – „Atakuję, za mną”. 27 lutego eskadra zostaje unicestwiona przez torpedy i japońską artylerię: i Java idą na dno w nocy, a Doorman ginie wraz ze swoim okrętem flagowym. Ciężko uszkodzony już HMS zostaje dobity 1 marca, natomiast USS i HMAS zostają zatopione w Cieśninie Sundajskiej w nocy z 28 lutego na 1 marca. Żaden japoński transportowiec nie zostaje trafiony. kapituluje na początku marca 1942 roku, a alianckie siły morskie na południowo-zachodnim Pacyfiku zostają faktycznie zniszczone.
T10-021