Komandor dowodzi w najciemniejszych godzinach wojny na Pacyfiku. Po zniszczeniu sił ABDA w bitwie na Morzu Jawajskim zostaje na czele jedynych 2 krążowników zdolnych jeszcze do żeglugi: własnego okrętu i komandora Alberta Rooksa. Zapasy na okrętach są niemal na wyczerpaniu, załogi są u kresu sił, a kurs wiedzie ku Australii przez Cieśninę Sundajską.
W ciemności 28 lutego, wpływając do zatoki Banten, Waller i Rooks odkrywają rzecz niewyobrażalną: całą japońską flotę inwazyjną, dziesiątki transportowców i okrętów eskorty, wysadzającą wojska na plażach Jawy. Żaden radar nie ostrzegł obu okrętów. Zaskoczenie jest całkowite – lecz obustronne.
Waller ma w ciągu kilku sekund do wyboru 3 możliwości: przebić się, uderzając na transportowce, by wywołać zamęt i spróbować przerwać szyk; wyłączyć silniki i przemknąć w cieniu tuż przy brzegu, by przejść cieśninę bez oddania strzału; albo natychmiast zawrócić i poszukać na południe od Jawy innej drogi na otwarte morze. Każda opcja decyduje o setkach istnień, a japońskie reflektory omiatają już powierzchnię zatoki.
Waller wydaje rozkaz ataku. Perth i Houston szarżują na flotę inwazyjną i zatapiają lub uszkadzają kilka japońskich transportowców, zanim zostają zasypane torpedami i pociskami. Perth tonie pierwszy, tuż po północy 1 marca, wraz z Wallerem. Houston opiera się jeszcze około dwudziestu minut, po czym także znika pod wodą, z komandorem Rooksem na pokładzie. Setki marynarzy giną; ocaleli trafiają do japońskiej niewoli, która okaże się dla nich bezlitosna. Ten rozpaczliwy bój, ostatni zryw sił ABDA, pozostaje jednym z najkrwawszych dla aliantów starć morskich na Pacyfiku.
T10-048