Od 1935 roku armia francuska realizuje program czołgu 20-tonowego, przyszłego Char G1: nowoczesnego pojazdu pancernego z armatą 47 mm w wieży, pancerzem 40 mm i radiostacją, zaprojektowanego tak, by przewyższyć istniejące maszyny. Ale w grudniu 1939 roku, gdy wojna już trwa, żaden prototyp nie jest jeszcze ukończony: projekty przekraczają zakładaną masę i grzęzną w trudnościach technicznych.
Inspekcja Czołgów musi rozstrzygnąć. Fabryki pracują, a liczy się każdy miesiąc. Czy skoncentrować wysiłek przemysłowy na modelach już dopracowanych – Renault R35, Hotchkiss H35, Somua S35, Char B1 bis – nawet za cenę mniej ambitnych maszyn? Czy też postawić na średni czołg przyszłości, ryzykując opóźnienie dostaw w samym środku mobilizacji?
Za tym wyborem kryje się tempo zbrojeń Francji w przededniu kampanii 1940 roku.
W grudniu 1939 roku Inspekcja Czołgów postanowiła ograniczyć produkcję wojenną do typów już istniejących, a przyszłość zarezerwować tylko dla 3 klas (czołg wsparcia piechoty, czołg bojowy i czołg forteczny). Char G1, pośredni między tymi kategoriami, nie został wdrożony do produkcji. Francja skoncentrowała zdolności przemysłowe na wytwarzaniu sprawdzonych modeli (R35, H35, S35, B1 bis). Żaden prototyp G1 nigdy nie został ukończony: program wygasł wraz z klęską z czerwca 1940 roku, pozostawiając niedokończony jeden z najnowocześniejszych projektów epoki.
T01-109