Armia francuska, spadkobierczyni roku 1918, oparła swoją doktrynę na „bitwie kierowanej”: metodycznym natarciu, rozpisanym na etapy, w którym scentralizowana artyleria niszczy przeciwnika przed każdym skokiem piechoty. Taki sposób walki wymaga gęstej sieci polowych linii telefonicznych, uważanych za niezawodne i niemożliwe do podsłuchania czy zagłuszenia.
Wojna zapowiada się jednak na bardziej manewrową. Przewód trzeba długo układać, przerywa się pod ostrzałem i wiąże jednostki z przygotowanymi stanowiskami. Radio nadąża za manewrem i przekazuje wiadomości w kilka sekund, lecz kosztem podatności na zagłuszanie i podsłuch wroga.
W przededniu konfliktu sztab musi rozstrzygnąć: na czym oprzeć dowodzenie i korygowanie ognia, gdy manewr już się rozpocznie?
Armia francuska utrzymała telefon przewodowy jako kręgosłup swojej łączności i zachowała silnie scentralizowane kierowanie ogniem, odziedziczone po „bitwie kierowanej” z 1918 roku. Radio istniało, a niektóre francuskie radiostacje były dobrej jakości, lecz było ich niewiele, ich użycie celowo ograniczono (nakaz dyskrecji radiowej, by uniknąć podsłuchu), a doktryna przedkładała łączność przewodową i przez gońców. W maju i czerwcu 1940 roku, w starciu z Wehrmachtem, który masowo wykorzystywał radio, by szybko reagować, przerwane lub wyprzedzone tempem niemieckiego natarcia linie przewodowe przyczyniły się do paraliżu francuskiego dowodzenia.
T01-097