Jesienią 1939 roku niemiecka administracja Generalnego Gubernatorstwa uderza w życie żydowskie Krakowa. W listopadzie i grudniu zostają zamknięte niemal wszystkie szkoły żydowskie, a żydowscy nauczyciele zwolnieni. 5 i 6 grudnia Niemcy otaczają kordonem żydowskie domy na Kazimierzu i brutalnie konfiskują mienie.
Żydowski nauczyciel z Kazimierza, który od lat uczy dzieci z dzielnicy, traci w ten sposób posadę i źródło utrzymania. Nauczanie żydowskich dzieci jest odtąd zakazane.
Musi wybrać: uczyć dalej w konspiracji, ryzykując życie; spróbować uciec na wschód, do strefy okupowanej przez Sowietów; albo nie robić nic, licząc na lepsze czasy.
Gdy od grudnia 1939 roku dzieci zostały bez szkół, żydowskie rodziny i nauczyciele w Krakowie zorganizowali dla nich tajne nauczanie w prywatnych mieszkaniach. Te tajne lekcje trwały mimo utworzenia getta w Podgórzu w marcu 1941 roku. Represje były bezlitosne: żydowska społeczność Krakowa, licząca przed wojną od 60 000 do 68 000 osób, została w większości wysiedlona z miasta w 1940 roku; pozostałych około 16 000 zamknięto w getcie i od 1942 roku deportowano do Bełżca, po czym getto zlikwidowano w marcu 1943 roku, a ocalałych wysłano do obozu w Płaszowie. Bardzo niewielu przeżyło.
T01-129