W listopadzie 1939 roku Kriegsmarine ujawnia nową broń: minę magnetyczną (Magnetmine). Mina kontaktowa czeka, aż coś w nią uderzy; ta nowa uaktywnia się, gdy zbliża się do niej pole magnetyczne stalowego statku, i wybucha pod stępką, w jego najbardziej wrażliwym punkcie. Samoloty i niszczyciele stawiają je w ujściach rzek i w portach Wielkiej Brytanii, a straty są natychmiastowe: 27 jednostek zatopionych w listopadzie, 21 w grudniu 1939 roku i 56 dalszych uszkodzonych. Zagrożenie ma charakter strategiczny: jeśli Royal Navy nie będzie mogła eskortować konwojów ani chronić Tamizy, brytyjska gospodarka wytrzyma 6 miesięcy, nie dłużej.
22 listopada 1939 roku niemiecki He 115 zrzuca 2 miny magnetyczne w pobliżu Shoeburyness, w ujściu Tamizy, ale na płytkiej wodzie – zaledwie 4 metry przy niskiej wodzie. Gdy woda opada, jedna z min osiada nienaruszona na mule. Zostaje odkryta o 13.00.
HMS Vernon, centralna placówka Royal Navy do walki z minami w Portsmouth, zostaje natychmiast zaalarmowany. Komandor podporucznik , 41 lat, ekspert od rozbrajania min, pędzi do Shoeburyness wraz ze swoim zespołem – podoficerem C.E. Baldwinem i marynarzem Vearncombe'em. O 17.30 odpływ odsłania minę. Jedynymi narzędziami Ouvry'ego są miedziane śrubokręty, dobrane tak, by nie wytwarzać żadnego pola magnetycznego; nie ma ani planu, ani najmniejszego pojęcia o wewnętrznych mechanizmach miny.
Ouvry musi wybrać sposób podejścia do miny.
Ouvry przeprowadza natychmiastowy, całkowity demontaż – największe ryzyko, ale pełna wiedza. Przy lampie sztormowej, w temperaturze -4°C, w mule, z miedzianymi narzędziami, odkręca 6 zapalników po kolei. Odkrywa mechanizm magnetyczny: namagnesowaną igłę, która zamyka obwód zapłonowy, gdy przez jej pole przechodzi duża masa żelaza. O 4.30 rano 23 listopada analiza jest zakończona. Wniosek: minę można zneutralizować, odmagnesowując kadłuby okrętów (proces nazwany degaussingiem na cześć Carla Friedricha Gaussa). 5 grudnia 1939 roku w Portsmouth testuje się pierwszy prototyp pętli odmagnesowującej – skuteczność 95%. Do 1 kwietnia 1940 roku system degaussingu otrzymuje 600 brytyjskich statków i okrętów. Straty od min magnetycznych gwałtownie spadają: 18 w styczniu, 7 w lutym, w marcu 1940 roku już żadnej. Kryzys zostaje zażegnany w 90 dni. Ouvry otrzymuje Distinguished Service Order (DSO). W 1942 roku awansuje na komandora porucznika (Commander), w 1945 roku na komandora (Captain). Przeżywa wojnę i umiera w 1971 roku w wieku 73 lat. Degaussing stosuje się dziś na wszystkich okrętach nawodnych świata.
T02-024