W latach 1940–1941 koncern IG Farben postanawia zbudować gigantyczny kompleks chemiczny w Monowicach, na Górnym Śląsku, kilka kilometrów od obozu Auschwitz. Oficjalny cel: produkcja kauczuku syntetycznego (Buna) i paliwa ze śląskiego węgla.
, inżynier firmy od 1927 roku, nadzoruje budowę. Projekt jest kolosalny, a niedobór wolnej siły roboczej w napiętej gospodarce wojennej od początku ciąży na jego wykonalności. Bliskość sąsiedniego obozu otwiera perspektywę, którą firma i SS zaczynają badać.
Latem 1941 roku, gdy projekt nabiera rozmachu, przed Dürrfeldem staje pytanie o jego skalę i źródło siły roboczej: rozwinąć kompleks w pełnej skali, zmniejszyć go albo przenieść część produkcji do zakładów w Niemczech, by ograniczyć zależność od obozu.
Projekt rozwinięto na wielką skalę, opierając go na masowej pracy przymusowej. Już w marcu 1941 roku zawarto z SS i komendantem obozu porozumienia o udostępnieniu siły roboczej z obozu koncentracyjnego; koncern IG Farben kazał nawet w 1942 roku wznieść obóz Auschwitz III-Monowitz tuż obok terenu budowy, by więźniowie mieli bliżej do pracy. Pracowało tam około 35 000 więźniów, w większości Żydów; ponad 20 000 straciło tam życie. Po wojnie Dürrfeld został skazany na 8 lat więzienia w norymberskim procesie IG Farben.
T08-028