Na początku 1941 roku dostawy kauczuku naturalnego odcina blokada, a 3 istniejące fabryki Buna (Schkopau, Hüls, Ludwigshafen) nie wystarczą na wojnę, która się przedłuża. Wszystkie 3 leżą blisko granic Rzeszy, więc uchodzą za narażone na brytyjskie bombowce. , szef rozbudowy przemysłu chemicznego, zleca Ottonowi Ambrosowi, głównemu inżynierowi koncernu od Buny, wybór miejsca dla 4. gigantycznej fabryki.
W grę wchodzi kilka lokalizacji. Potrzeba węgla, wapna, soli i wody w obfitości, dobrych linii kolejowych i dostatecznej odległości od lotnisk wroga. Rozbudować sprawdzone zakłady, przenieść się do kraju okupowanego, z dala od granic, albo zbudować nową fabrykę w sercu regionu górniczego: każda z tych dróg oznacza lata budowy i dziesiątki tysięcy robotników.
Ambros przegląda akta, odwiedza tereny i przedstawia radzie swoje rozstrzygnięcie. Kierownictwo decyduje w lutym 1941 roku.
Koncern IG Farben wybrał lokalizację w Oświęcimiu (Auschwitz), na Górnym Śląsku, a rada zatwierdziła 22 lutego 1941 roku budowę fabryki Buna IV. Odrzucono zarzuconą wcześniej lokalizację w Rattwitz pod Wrocławiem, a także ocenianą przez Ambrosa opcję norweską. Poza węglem, solą, wapnem i wodą z Wisły oraz położeniem poza zasięgiem bombowców decydującym czynnikiem była praca przymusowa: w lutym 1941 roku Krauch uzyskał zgodę Himmlera na dostarczenie więźniów z pobliskiego obozu. Fabryka, która nigdy nie działała w pełni, stała się trzonem obozu koncentracyjnego Monowitz (Auschwitz III).
T06-046