Po Dunkierce, pod ciosami Luftwaffe, los Wielkiej Brytanii zależy od tego, czy zdoła produkować myśliwce szybciej, niż są niszczone. Tymczasem produkcja lotnicza skupia się w kilku wielkich zakładach, które leżą w zasięgu niemieckich bombowców.
Lord Beaverbrook, magnat prasowy, który w maju 1940 roku został ministrem produkcji lotniczej, odziedziczył sieć „fabryk cienia”, mających powielać linie produkcyjne w innych częściach kraju. Tempo produkcji pozostaje jednak niewystarczające wobec pilnych potrzeb.
Jedna bomba na duży zakład mogłaby jednym ciosem przetrzebić siły Spitfire'ów lub Hurricane'ów. Beaverbrook musi rozstrzygnąć, jaką strategię przemysłową obrać w szczytowym momencie bitwy.
Beaverbrook postawił na intensyfikację pracy istniejących fabryk, a jednocześnie zorganizował rozproszenie przemysłu na terenie samego kraju. Już w maju 1940 roku przejął kontrolę nad źle działającą fabryką w Castle Bromwich i powierzył ją firmie Vickers; zakład stał się filarem produkcji Spitfire'ów. Po zniszczeniu zakładów w Southampton pod koniec września 1940 roku nakazał natychmiastowe rozproszenie produkcji po zarekwirowanych garażach i warsztatach w południowej Anglii. Odrzucił pomysł masowego przeniesienia produkcji za granicę i zachował większość produkcji na terytorium Wielkiej Brytanii.
T05-049