Pod Sedanem obrona opiera się na linii Mozy: dopóki rzeka nie zostanie sforsowana, niemieckie przełamanie jest powstrzymane. Francuscy saperzy mają przygotować zniszczenie mostów i utrudnić każde forsowanie, a piechota i artyleria trzymają południowy brzeg. Odcinka bronią jednak słabe jednostki rezerwowe, a współdziałanie pozostawia wiele do życzenia.
13 maja, pod gradem bomb Stukasów, sytuacja się pogarsza. Saperzy muszą zdecydować, jak użyć swoich środków. Mogą bezzwłocznie wysadzić wszystkie mosty i przeprawy, nawet za cenę odcięcia ewentualnych własnych oddziałów na północnym brzegu. Mogą czekać na jasne rozkazy, ryzykując, że wyprzedzi ich nieprzyjaciel, który już przeprawia się na pontonach. Mogą też skupić wysiłek na minowaniu i zaporach jak najbliżej prawdopodobnych miejsc przeprawy.
Liczą się szybkość i koordynacja: udane sforsowanie rzeki przez wroga, z braku skutecznych zniszczeń i zapór, otworzyłoby decydujący wyłom. Tymczasem dezorganizacja, rodząca się panika (Bulson) i niemiecka przewaga w powietrzu utrudniają saperom działanie w krytycznej chwili.
Saperzy wysadzają mosty na Mozie, gdy zbliżają się Niemcy, ale to nie wystarcza: obrona Mozy pod Sedanem załamuje się przede wszystkim dlatego, że piechota i artyleria 55 DP, bombardowane przez Stukasy i ogarnięte paniką (Bulson), przestają utrzymywać południowy brzeg – co pozwala niemieckiej piechocie przeprawić się na pontonach i już wieczorem 13 maja utworzyć przyczółek. Przełamanie wynika nie tyle ze źle zniszczonego mostu, ile z załamania obrony brzegu. Sedan pokazuje, że wobec wojny manewrowej wspieranej przez lotnictwo przeszkoda w postaci rzeki jest tyle warta, ile żołnierze, którzy jej bronią – a tutaj ci żołnierze nie wytrzymują.
T03-121