, wojskowy i dyktator Grecji od 1936 roku, kieruje reżimem autorytarnym, lecz zdecydowanie przywiązanym do niepodległości narodowej. W ciągu 1940 roku Włochy mnożą prowokacje we wschodniej części Morza Śródziemnego – w tym zatopienie torpedą greckiego krążownika „Elli” w sierpniu. Mussolini, zazdrosny o niemieckie sukcesy i pragnący efektownego sukcesu na Bałkanach, szykuje inwazję z okupowanej przez siebie Albanii.
W nocy z 27 na 28 października 1940, około godziny 3 nad ranem, włoski poseł pełnomocny zjawia się w domu Metaksasa i wręcza mu ultimatum: zezwolić wojskom włoskim na zajęcie strategicznych punktów na terytorium Grecji, w przeciwnym razie będzie wojna. Termin jest śmiesznie krótki – kilka godzin – a Włosi już przekraczają granicę.
Metaksas, w szlafroku, wie, że Grecja jest słabsza, a jego reżim utrzymywał związki z faszystowskimi Włochami. Ustąpienie być może pozwoliłoby uniknąć wojny; odmowa oznacza samotną walkę z jednym z wielkich mocarstw Osi. Musi odpowiedzieć od razu.
Metaksas odrzuca ultimatum. Według tradycji miał rzucić „Όχι” („Nie”); w rzeczywistości oświadcza Grazziemu po francusku: „Alors, c'est la guerre” („A więc wojna”). Odmowa, przekazana przez radio, wywołuje narodowy zryw: data 28 października jest od tamtej pory obchodzona jako „Dzień Nie” (Ochi), grecki dzień narodowy. Wbrew wszelkim oczekiwaniom grecka armia, zmobilizowana i bojowa, zatrzymuje włoską ofensywę w górach Epiru, a jesienią spycha ją z powrotem do Albanii – to pierwsza prawdziwa porażka lądowa zadana Osi. Opór Grecji zmusi Niemcy do interwencji wiosną 1941 roku, by wesprzeć sojusznika, co opóźni ich plany na Wschodzie. Metaksas umiera w styczniu 1941 roku, przed niemiecką inwazją.
T05-016