Jesienią 1940 roku ubiega się o bezprecedensową trzecią kadencję prezydencką, a jego rywalem jest republikanin . Wojna dominuje w kampanii. Roosevelt zaangażował już Stany Zjednoczone w coraz większą pomoc dla Wielkiej Brytanii (umowa niszczyciele za bazy, zwiększenie produkcji zbrojeniowej, pierwszy pobór do wojska w czasie pokoju, uchwalony we wrześniu).
Opinia amerykańska pozostaje jednak głęboko przywiązana do neutralności: zdecydowana większość chce pomagać Londynowi „wszystkimi środkami poza wojną”, bez wysyłania żołnierzy. Willkie, który w głównych sprawach zgadza się z polityką zagraniczną Roosevelta, pod koniec kampanii atakuje go z pozycji izolacjonistycznych, oskarżając, że po cichu prowadzi kraj ku konfliktowi.
Na kilka dni przed wyborami Roosevelt przygotowuje wielkie przemówienie w Bostonie. Musi zdecydować, jaki ton przyjąć w sprawie wojny: powiedzieć ostrożną prawdę – że pomoc dla Wielkiej Brytanii może kiedyś zaprowadzić dalej; bez zastrzeżeń uspokoić wyborców co do nieinterwencji; albo omijać ten temat. Ten wybór może przechylić szalę milionów głosów.
Roosevelt postanawia uspokoić wyborców bez zastrzeżeń: żaden amerykański żołnierz nie zostanie wysłany na obcą wojnę. W Bostonie, 30 października 1940 roku, składa obietnicę, która przeszła do historii: „Mówiłem to już wcześniej, ale powtórzę raz jeszcze, i jeszcze raz, i jeszcze raz: wasi chłopcy nie zostaną wysłani na żadną obcą wojnę”. Te słowa uspokajają i przyczyniają się do jego zwycięstwa nad Willkiem 5 listopada 1940 roku, przy wygodnej większości w Kongresie. Zarazem jednak wiążą mu ręce: Roosevelt pominął zastrzeżenie „chyba że zostaniemy zaatakowani”, obecne we wcześniejszych wersjach przemówienia. Po zwycięstwie Roosevelt przyspiesza pomoc dla Londynu – program Lend-Lease rusza między grudniem a marcem. Obietnica z Bostonu stanie się po Pearl Harbor (grudzień 1941) klasycznym przykładem zobowiązania wyborczego wyprzedzonego przez wydarzenia.
T05-019