Pułkownik , 44 lata, dowodzi od 1937 roku Wołyńską Brygadą Kawalerii. W jej skład wchodzą 4 pułki ułanów i pułk artylerii konnej liczący 7 baterii armat 75 mm wz. 02/26, a wspierają je szwadron czołgów lekkich TKS i szwadron kolarzy; jego największym atutem pozostaje jednak 9 armat przeciwpancernych Bofors wz. 36 kalibru 37 mm – najskuteczniejsza broń przeciwpancerna armii polskiej.
Brygada stoi w składzie Armii „Łódź” generała Juliusza Rómmla, w rejonie Kłobucka. Naprzeciw koncentruje się generała Georga-Hansa Reinhardta, jedna z 5 niemieckich dywizji pancernych, wystawiająca około 340 czołgów – Panzery I, II, IV i czeskie 35(t).
1 września o 6.00 Reinhardt kieruje główne uderzenie w lukę między Mokrą a Wilkowieckiem. Kawaleria polska utrzymuje linię leśną o długości 12 km, a 9 armat przeciwpancernych rozmieściła w zasadzkach. Doktryna polska jest jasna: żadnej szarży – główną bronią jest armata przeciwpancerna, a kawaleria to tylko piechota konna, przeznaczona do manewru. O 7.30 pierwsze Panzery wyjeżdżają na polanę pod Mokrą. Filipowicz jest na swoim stanowisku dowodzenia, 800 metrów od linii ognia.
Filipowicz podpuszcza czołgi na 300–400 metrów i każe otworzyć skoncentrowany ogień. Działa Bofors wz. 36 otwierają ogień z bliskiej odległości od godziny 8.00. traci w ciągu dnia od 50 do 100 czołgów i pojazdów (według źródeł niemieckich: 47 czołgów wyłączonych z walki; według polskich: ponad 100) – to straty bezprecedensowe dla Wehrmachtu w 1939 roku. Reinhardt musi wprowadzić do walki odwody i wezwać lotnictwo do zbombardowania Mokrej. Brygada Wołyńska traci około 500 zabitych i rannych oraz połowę koni. Wieczorem Filipowicz w dobrym porządku wycofuje się na linię Warty. Bitwa pod Mokrą dowodzi skuteczności taktycznej dobrze użytej armaty przeciwpancernej i częściowo obala mit (niemiecki, a po wojnie także sowiecki), że polska kawaleria miała „szarżować szablami na czołgi”. Reinhardt zapisze w dzienniku: „Kolejny taki dzień i dywizja przestanie istnieć”. Filipowicz przeżyje kampanię, wstąpi do ruchu oporu, zostanie ranny w 1944 roku i umrze w lipcu 1945 roku w Krakowie.
T01-010