Konwój HX-84, 37 statków handlowych wiozących zaopatrzenie, płynie w listopadzie 1940 roku z Halifaksu do Wielkiej Brytanii. Za całą eskortę ma tylko krążownik pomocniczy – dawny liniowiec pasażerski uzbrojony w stare działa – HMS Jervis Bay, którym dowodzi komandor .
5 listopada, pośrodku Atlantyku, wyłania się Admiral Scheer, niemiecki „pancernik kieszonkowy” z działami kalibru 280 mm, o niepomiernie większym zasięgu i sile ognia. Jervis Bay jest całkowicie zdeklasowany: nie może ani mierzyć się z rajderem, ani mu uciec. Za nim bezbronne i powolne frachtowce są łatwym łupem, jeśli Scheer dopadnie je przed nocą.
Fegen musi wybrać w ciągu kilku minut. Próba ucieczki własnym okrętem oznaczałaby porzucenie konwoju na rzeź. Poddanie się oszczędziłoby załogę, ale wydałoby frachtowce. Trzecia droga – natrzeć na pancernik, by ściągnąć na siebie jego ogień i dać statkom handlowym czas na rozproszenie się w zapadającym mroku – prawie nie daje szans na przeżycie.
Fegen postanawia natrzeć na pancernik: każe rozproszyć konwój i kieruje Jervis Bay z podniesioną banderą prosto na Admiral Scheer, ściągając na siebie jego ogień. Walka jest beznadziejna – niemieckie pociski demolują krążownik pomocniczy – ale ranny Fegen przedłuża ją prawie godzinę, aż okręt idzie na dno, zabierając jego samego i 189 ludzi. Ofiara nie jest daremna: z 37 frachtowców 32 wymykają się rajderowi dzięki zyskanemu czasowi i ciemności. otrzymuje pośmiertnie Krzyż Wiktorii. Epizod staje się jedną z najbardziej znanych opowieści bitwy o Atlantyk, ukazując kluczowe znaczenie – i ludzką cenę – eskortowania konwojów przed niemieckimi rajderami nawodnymi.
T05-020