Komandor podporucznik dostaje wiadomość w połowie przedpołudnia: , i płyną kanałem La Manche w biały dzień, pełną parą od strony Brestu. Operacja to niemiecka zagrywka o zdumiewającej śmiałości, rozpoczęta pod osłoną zimowej mgły. 3 okręty posuwają się pod parasolem myśliwców, które zmieniają się bez przerwy; eskorta niszczycieli i kutrów osłania je z bliska z obu burt. RAF, zaskoczony niemiecką koordynacją, z trudem organizuje spójną odpowiedź.
Esmonde dysponuje tylko 6 Swordfishami, dwupłatowymi samolotami torpedowymi, których prędkość ledwie przekracza 240 km/h. Obiecane do eskorty Spitfire'y przybywają spóźnione i w śmiesznie małej liczbie: tylko 10 maszyn z 2 różnych dywizjonów. Żaden formalny rozkaz nie zmusza go do ataku.
Esmonde może zaatakować natychmiast, godząc się na niemal pewne straty wśród swoich załóg, nie wyłączając siebie; może zażądać, by zaczekać na pełną eskortę i na atak skoordynowany z bombowcami, które są już w drodze, ryzykując, że eskadra wyjdzie poza zasięg; albo uznać, że tylko artyleria przybrzeżna w hrabstwie Kent, niszczyciele i kutry torpedowe mogą zadać skuteczny cios, i oszczędzić swoich ludzi. Eskadra płynie z prędkością 27 węzłów: każda minuta przybliża ją do niemieckich portów.
Esmonde atakuje. 6 Swordfishów wlatuje w zaporę niemieckiego ognia; wszystkie zostają zestrzelone, żadna torpeda nie trafia w cel. Ginie 13 z 18 członków załóg, Esmonde jako pierwszy; przeżywa tylko 5. i wpadają na miny przy zbliżaniu się do niemieckich portów, lecz eskadra dociera do celu: to głośne upokorzenie dla Royal Navy i RAF, choć wycofanie okrętów z Atlantyku okaże się ostatecznie korzystne dla aliantów. Esmonde otrzymuje pośmiertnie .
T10-018