1 lipca 1940 brytyjski Gabinet Wojenny pod przewodnictwem Winstona Churchilla musi rozstrzygnąć o operacji Catapult: jednoczesnym unieszkodliwieniu floty francuskiej we wszystkich portach, do których może dotrzeć Royal Navy – w Plymouth i Portsmouth (przejęcie z zaskoczenia), w Aleksandrii (negocjacje Cunninghama z Godfroyem), a przede wszystkim w Mers-el-Kébir koło Oranu, gdzie stoi główna eskadra francuska.
Churchill rozważa kilka okoliczności, których jest pewien. Gdyby flota francuska wpadła w ręce państw Osi, układ sił morskich na Morzu Śródziemnym uległby odwróceniu. Roosevelt napisał mu, że wątpi, czy Francuzi dotrzymają obietnicy, że nie wydadzą swoich okrętów. Operacja unieszkodliwiłaby setki tysięcy ton dużych okrętów. Byłaby jednak wymierzona we wczorajszego sojusznika, którego marynarze walczyli u boku Brytyjczyków – czyn politycznie i moralnie wybuchowy.
Wybór jest rozdzierający: dać pełne zielone światło, ograniczyć działanie do portów już znajdujących się pod kontrolą brytyjską albo dać Darlanowi czas na dotrzymanie obietnicy z 17 czerwca.
Churchill daje pełne zielone światło, uznając bezpieczeństwo morskie za ważniejsze od ryzyka politycznego. Operacja Catapult, o której Gabinet Wojenny jednomyślnie zdecydował 1 lipca, rusza 3 lipca. Churchill określi ją później jako „decyzję odrażającą, najbardziej sprzeczną z naturą i najbardziej bolesną, w jakiej kiedykolwiek uczestniczyłem”. 4 lipca w Izbie Gmin bierze na siebie odpowiedzialność za atak, a ławy konserwatystów – dotąd powściągliwe wobec niego – witają go owacją: to moment, w którym Izba w pełni staje za nim. Mers-el-Kébir będzie kosztować życie 1 297 francuskich marynarzy i na długo zatruje stosunki francusko-brytyjskie, ale pokazuje światu, a zwłaszcza Waszyngtonowi, determinację Brytyjczyków, by prowadzić wojnę bez względu na koszty.
T04-047