HMS Courageous to lekki lotniskowiec Royal Navy o wyporności 22 500 ton, zbudowany w 1916 roku jako krążownik liniowy (typ Courageous), a w latach 1924–1928 przebudowany na lotniskowiec. Na pokładzie ma 48 samolotów (Fairey Swordfish i Sea Gladiator) i 1 260 ludzi załogi. W chwili wybuchu wojny jest jednym z 8 operacyjnych lotniskowców brytyjskich.
W pierwszych tygodniach września 1939 roku brytyjska Admiralicja przyjmuje ofensywną doktrynę zwalczania okrętów podwodnych: lotniskowce mają wypływać na polowanie na U-Booty z dala od wybrzeży. Pomysł jest kontrowersyjny – lotniskowiec nie jest przeznaczony do pościgu za okrętami podwodnymi, a jego eskorta niszczycieli jest niewystarczająca. , Pierwszy Lord Admiralicji od 3 września, popiera ten pomysł.
14 września HMS Ark Royal cudem unika ataku U-Boota (U-39). Ostrzeżenie nie zostaje wzięte pod uwagę. 17 września 1939 roku HMS Courageous patroluje wody Western Approaches na południowy zachód od Irlandii, eskortowany przez 4 niszczyciele (HMS Inglefield, Ivanhoe, Impulsive, Intrepid). O 17.00 2 niszczyciele zostają odkomenderowane do eskorty statku handlowego znajdującego się w niebezpieczeństwie – eskorta zmniejsza się do 2 jednostek.
O 19.45 U-29 kapitana marynarki (Kapitänleutnant) Otto Schuharta, patrolujący ten rejon, dostrzega Courageousa z odległości 11 km. Lotniskowiec wykonuje klasyczny zwrot przed przyjęciem samolotów na pokład, odsłaniając prawą burtę. Schuhart wystrzeliwuje 3 torpedy. 2 trafiają w cel.
Komandor Makeig-Jones próbuje utrzymać okręt na wodzie, by ratować ludzi i samoloty, ale sytuacja pogarsza się w ciągu kilku minut. Przechył Courageousa szybko rośnie. Generator elektryczny zostaje zalany – nie ma oświetlenia wewnątrz okrętu, łączność jest przerwana. O 19.57 pada rozkaz generalnego opuszczenia okrętu. O 20.05 Courageous przewraca się i tonie. Bilans: ginie 519 brytyjskich marynarzy z 1 260 (w tym Makeig-Jones, który pozostaje na pokładzie). 741 ocalałych wyławiają niszczyciele eskorty i holenderski frachtowiec. To pierwsza poważna strata brytyjska w tej wojnie i pierwszy dowód, jak bardzo narażone są lotniskowce. Schuhart zostaje odznaczony Krzyżem Żelaznym. Admiralicja natychmiast wycofuje lotniskowce z misji pościgu za okrętami podwodnymi i przechodzi na doktrynę konwojów z eskortą, która się upowszechni. Utrata Courageousa przyspiesza decyzję Churchilla o podwojeniu produkcji niszczycieli eskortowych. Schuhart przeżywa wojnę i umiera w 1990 roku. U-29, wycofany z czynnej służby w 1944 roku, zostanie samozatopiony w maju 1945 roku.
T01-049