Po rozpoczęciu włoskiej inwazji niewielkie greckie lotnictwo królewskie staje naprzeciw znacznie liczniejszej i nowocześniejszej Regia Aeronautica. Greccy piloci latają na przestarzałych maszynach, takich jak polski PZL P.24, ale wykonują mnóstwo lotów, by bronić miast i kolumn na ziemi. Włoskie bombowce uderzają tymczasem w skupiska ludności i tyły frontu greckiego, licząc, że złamią morale przeciwnika uważanego za gorszego.
2 listopada 1940 roku podporucznik Marinos Mitralexis przechwytuje nad rejonem Salonik formację włoskich bombowców, które nadleciały, by zbombardować miasto. W walce zużywa całą amunicję, nie strąciwszy przeciwnika – bombowiec leci dalej do celu. PZL P.24, wytrzymały, lecz przestarzały, ma tylko lekkie uzbrojenie, którego zapas szybko wyczerpuje się w przedłużającym się starciu.
Pilot musi zdecydować w jednej chwili: przerwać walkę i wrócić, skoro nie ma już czym strzelać; nadal nękać wroga samą swoją obecnością, by utrudniać mu celowanie; albo spróbować czegoś bardziej radykalnego, używając samego samolotu. Od tej decyzji zależy w równym stopniu jego własne życie, co obrona miasta.
Mitralexis spróbował zestrzelić bombowiec własnym samolotem: rzucił myśliwiec na przeciwnika i staranował go, odcinając śmigłem usterzenie włoskiej maszyny. Bombowiec runął na ziemię, a pilot zdołał wylądować uszkodzonym samolotem. Według relacji, która stała się legendarna, miał następnie dotrzeć na miejsce katastrofy i wziąć do niewoli część ocalałej załogi. Ten wyczyn, jedno z pierwszych udokumentowanych „taranowań” powietrznych tej wojny, uczynił z Mitralexisa greckiego bohatera narodowego i symbol oporu jesieni 1940 roku. Wykraczając poza anegdotę, wyczyn ten oddawał ducha niewielkiego greckiego lotnictwa, które niedostatki sprzętu równoważyło zaciekłą bojowością. Mitralexis przeżył wojnę.
T05-018