HMS Rawalpindi był pierwotnie statkiem pasażerskim towarzystwa P&O (Peninsular and Oriental Steam Navigation Company), zbudowanym w 1925 roku, liczącym 16 700 ton, obsługującym linię Londyn–Bombaj. Zarekwirowany po wybuchu wojny i przebudowany na krążownik pomocniczy (Armed Merchant Cruiser), jego główne uzbrojenie stanowi już tylko 8 bardzo starych dział 152 mm, odziedziczonych po I wojnie światowej; jego załogę tworzą głównie rezerwiści skupieni wokół zawodowego trzonu.
Patroluje Cieśninę Duńską – 480-kilometrowy przesmyk między Islandią a Grenlandią – by uniemożliwić niemieckim okrętom wyjście na Atlantyk. Misja pozostaje w dużej mierze teoretyczna, tak słabo okręt jest do niej uzbrojony: ledwie 17 węzłów, żadnego pancerza, całkowicie ręczne kierowanie ogniem.
Jego dowódca, komandor , 60 lat, jest oficerem rezerwy powołanym ponownie do służby – i ojcem przyszłego pisarza Ludovica Kennedy’ego, późniejszego dziennikarza BBC i felietonisty marynistycznego. 23 listopada 1939 roku o 15:45, gdy okręt płynie 70 mil na południowy wschód od Islandii, z pokładu Rawalpindi dostrzeżono 2 masywne sylwetki: niemieckie krążowniki liniowe Scharnhorst i Gneisenau, które wyszły z Wilhelmshaven 21 listopada na swój pierwszy oceaniczny rejs wojenny, pod dowództwem admirałów Marschalla i Lütjensa. Wobec tych 2 kolosów – 32 600 ton i 9 dział 280 mm każdy – Rawalpindi jest technicznie bezbronny. Każda walka byłaby samobójstwem.
Kennedy postanawia walczyć – by dać Royal Navy czas na przechwycenie Niemców, bez złudzeń co do losu okrętu. O 15:51 otwiera ogień do Scharnhorsta z odległości 8 600 metrów z dział 152 mm. Trafienie bez znaczenia. Scharnhorst odpowiada o 15:56: trzecia salwa z dział 280 mm rozbija pomost, zabijając Kennedy’ego i wszystkich oficerów pokładowych. O 16:03 ogień otwiera także Gneisenau. O 16:11 Rawalpindi płonie, ma połamane maszty i milknie. O 16:25 przewraca się i tonie. Przed śmiercią Kennedy przekazał Admiralicji wyraźną wiadomość z pozycją obu niemieckich krążowników liniowych. Bilans: 238 brytyjskich poległych, w tym Kennedy. 37 rozbitków wyławiają Niemcy, a 11 kolejnych HMS Chitral. Niemcy, poinformowani, że opuszcza Scapa Flow, by ich przechwycić, wracają bez pościgu do Wilhelmshaven (24–28 listopada). Wiadomość z Rawalpindi uratowała prawdopodobnie dziesiątki statków handlowych. Churchill, Pierwszy Lord Admiralicji, oświadcza 27 listopada w Izbie Gmin: „HMS Rawalpindi ukazał odwiecznego ducha marynarki. Komandor Kennedy wiedział, że nie ma żadnych szans. Mimo to walczył. Jego pamięć i pamięć jego ludzi będzie żyła wśród nas.” Epizod wchodzi do brytyjskiej mitologii morskiej jako wzorcowy przykład taktycznego poświęcenia. Kennedy otrzymuje pośmiertnie Distinguished Service Cross. Jego syn Ludovic zostanie publicystą marynistycznym, a później pacyfistą – jego książki Sub-Lieutenant (1942) i Pursuit (1974) przywrócą pamięć o ojcu.
T01-085