Generał , lat 58, zostaje 11 kwietnia 1940 roku, 2 dni po niemieckiej inwazji, mianowany naczelnym wodzem armii norweskiej w miejsce generała Laake. Ceniony za rygor oficer sztabowy przejmuje armię ledwie zmobilizowaną, pozbawioną czołgów i nowoczesnego lotnictwa, której część składów broni wpadła w ręce Niemców już w pierwszych godzinach.
Z Oslo wojska niemieckie napierają na północ dolinami. Ruge zajmuje pozycje między Randsfjordem a jeziorem Mjøsa, by spowalniać je w wąskich przełęczach. Jego rachuba: utrzymać się dość długo, by brytyjskie posiłki wysadzone na wybrzeżu zdążyły nadejść w sile. Jeśli Niemcy przejdą w górę doliny Gudbrandsdal, zagrożą od tyłu aliantom, którzy dalej na północ dążą do Trondheim.
Plany aliantów rozmijają się jednak z jego własnymi. Brytyjczycy lądują w Åndalsnes z zamiarem marszu na Trondheim. Ruge uważa tymczasem za priorytet umocnienie linii norweskiej tuż na południe od Lillehammer, gdzie rozstrzyga się obrona kraju. Brytyjskie brygady przybywają źle wyposażone, bez map i pewnej łączności. Ruge musi zdecydować, gdzie skierować główny wysiłek i czego oczekuje od sojuszników.
Ruge zażądał od Brytyjczyków, by zrezygnowali z Trondheim i pomogli utrzymać jego linię. Gdy wylądowała w Åndalsnes, zażądał – a nie poprosił – by zaniechała marszu na Trondheim i umocniła linie norweskie na południe od Lillehammer. Źle wyposażone i źle wyokrętowane wojska brytyjskie zajęły pozycje w Gudbrandsdal; pod Kvam Brytyjczycy i Norwegowie powstrzymali Niemców w starciu, które historyk nazwał później „pierwszą prawdziwą bitwą, a nie egzekucją”. Lecz bez osłony lotniczej i dostatecznych posiłków linia ustępowała etapami. Ewakuowany na północ Ruge prowadził tam walkę do czerwca, po czym pozostał w Norwegii, by negocjować kapitulację armii, i został wywieziony do niewoli w Niemczech. Jego upór na pewien czas scementował wspólny wysiłek, nie mógł jednak zrównoważyć przytłaczającej przewagi lotniczej Niemców nad południową Norwegią.
T03-073