, lat 63, jest od początku inwazji naczelnym dowódcą holenderskich sił zbrojnych. Powołany z powrotem do służby na początku 1940 roku, gdy był już na wpół na emeryturze,, ten doświadczony generał piechoty otrzymał jasne zadanie: utrzymać Fortress Holland, centralny reduit osłonięty liniami wodnymi, do czasu przybycia pomocy aliantów, która nie nadchodzi. Królowa Wilhelmina i rząd dotarli już do Anglii; Winkelman pozostaje w kraju jako jedyny, kto sprawuje władzę na miejscu.
W piątym dniu walk sytuacja jest niemal bez wyjścia. Zmobilizowano około 280 000 ludzi, lecz lotnictwo holenderskie jest zniszczone, linia Grebbe przełamana, a francuskie posiłki z południa cofają się. Po południu 14 maja Luftwaffe bombarduje Rotterdam: płonie historyczne centrum. Niemieckie dowództwo oznajmia natychmiast, że Utrecht spotka ten sam los, a potem inne miasta, jeśli Holandia nie złoży broni.
Winkelman ma w rękach miasta pełne cywilów i wyczerpaną armię. Ma kilka godzin na odpowiedź na niemiecką groźbę, nie mogąc zasięgnąć rady rządu, który wyjechał do Londynu.
Winkelman rozkazał zaprzestać walk, by oszczędzić miasta. Po południu 14 maja wydał do swojej armii odezwę nakazującą wstrzymanie walki, „by oszczędzić ludność cywilną i uniknąć dalszego rozlewu krwi”. Akt kapitulacji podpisano wcześnie rano następnego dnia, 15 maja 1940 roku, w szkole w Rijsoord, na południe od Rotterdamu; prowincja Zelandia, wspierana przez Francuzów, stawiała jeszcze krótko opór. Holandia wytrzymała 5 dni. Winkelman odmówił następnie złożenia zobowiązania, że nie podejmie ponownie broni: internowany jako jeniec wojenny w lipcu 1940 roku, resztę okupacji spędził w niewoli w Niemczech. Jego decyzja oszczędziła Utrechtowi i innym miastom losu Rotterdamu. Uznany po wojnie za trzeźwego dowódcę, który wyciągnął jedyny możliwy wniosek, otrzymał w 1946 roku Krzyż Wielki Orderu Lwa Niderlandzkiego.
T03-066