W połowie maja 1940 roku Holandia kapituluje. Na pochylniach stoczni Wilton-Fijenoord i sąsiednich Kriegsmarine odkrywa całe pokolenie holenderskich okrętów wojennych w budowie: niemal ukończony okręt podwodny, niszczyciele typu i kadłuby 2 krążowników lekkich.
Część tych jednostek została zatopiona przez holenderskie ekipy minerskie w kanale Nieuwe Waterweg, by nie wpadły w ręce wroga. Inne stoją nietknięte na blokach stępkowych.
Niemieckie dowództwo musi zdecydować: wykorzystać tę siłę roboczą i te kadłuby na własny rachunek albo zrezygnować z narzędzia przemysłowego, którego niezawodność pod okupacją pozostaje niepewna.
Niemcy zdecydowali się przejąć jednostki i ukończyć je na własną korzyść. Okręt podwodny O 25 ukończono i wcielono do służby jako UD-3. Niszczyciel , zatopiony 14 maja 1940 roku, podniesiono latem 1940 roku, odholowano do Hamburga i ukończono w Blohm & Voss jako ZH1 (wcielony do służby 11 października 1942 roku). Oba kadłuby krążowników zajęto pod nazwami KH 1 i KH 2 (Kreuzer Holland), z przeznaczeniem do ukończenia po wojnie; KH 1 zwodowano 24 grudnia 1944 roku, by posłużył jako brander zaporowy, lecz projekt nigdy nie został zrealizowany. Stocznie nadal zresztą pracowały dla Kriegsmarine (trałowce), aż w latach 1943–1944 okupant zagrabił maszyny i oprzyrządowanie.
T04-158