Wielki admirał , 64 lata, dowodzi Kriegsmarine od 1928 roku. Niemiecka marynarka wychodzi poturbowana z kampanii norweskiej, która kosztowała ją znaczną część okrętów nawodnych. Wobec Royal Navy, pierwszej floty świata, układ sił jest dla niej radykalnie niekorzystny.
Tymczasem rozkazał 2 lipca przygotować Seelöwe („Lew Morski”), inwazję na Wielką Brytanię. Plan zakłada przewiezienie armii przez Kanał La Manche i zapewnienie jej zaopatrzenia – pod stałym zagrożeniem ze strony floty brytyjskiej. Wojska lądowe marzą o przeprawie na wzór „forsowania rzeki”; Raeder natomiast wie, czego to wymaga: barek, eskorty i panowania w powietrzu.
Jego służby obliczają, że żaden desant nie jest możliwy przed drugą połową września – i że nawet wtedy marynarka nie zdoła osłonić operacji przed brytyjskim kontrataktem morskim. Jesienne sztormy zamykają następnie okno czasowe.
Raeder musi zdecydować, czy powie Hitlerowi otwarcie, czego marynarka nie może zagwarantować.
Raeder ostrzega Hitlera wprost: marynarka nie może zagwarantować przeprawy, inwazja to niebezpieczny hazard. Już 19 lipca protestuje przeciw ciężarowi nałożonemu na marynarkę; memorandum z 30 lipca podkreśla, że desant byłby wystawiony na ciosy Royal Navy. Pod koniec lipca kwatera Kriegsmarine uprzedza Hitlera, że desant nie jest możliwy przed drugą połową września i że nawet wtedy marynarka nie zdoła go wesprzeć wobec brytyjskiego kontrataku. Szef sztabu marynarki odmawia wzięcia na siebie odpowiedzialności za resztę roku. Ponieważ przeróbki barek zakończą się dopiero 15 września, jedyne możliwe terminy inwazji wypadają 22–26 września, przy niekorzystnej pogodzie. Te zastrzeżenia morskie, w połączeniu z niepowodzeniem Luftwaffe w zdobyciu panowania w powietrzu, skłonią Hitlera do odroczenia Seelöwe na czas nieokreślony jesienią 1940 roku. Inwazja nigdy się nie odbędzie.
T04-072