Błyskawiczny pęd Panzerów ku La Manche opiera się na śmiałym ryzyku logistycznym. Dywizja pancerna zużywa ogromne ilości paliwa, amunicji i części; posuwać się szybko i daleko to niebezpiecznie rozciągać linie zaopatrzenia, wystawiać kolumny z benzyną na uderzenia i ryzykować postój z pustymi zbiornikami w najgorszym momencie – o czym świadczy los francuskiej 1 DCR pod Flavion, ale i słabe punkty samych Niemców.
Niemieckie kwatermistrzostwo musi wybrać tempo. Może za wszelką cenę dotrzymywać kroku czołgom, wypychając paliwo naprzód wszelkimi sposobami, ryzykując przerwy w dostawach. Może narzucić regularne postoje, by odtwarzać zapasy i konserwować pojazdy, kosztem szybkości. Albo wyżywić oddziały z zasobów kraju (rekwizycje, zdobyte paliwo), by uniezależnić się od zaplecza.
Paliwo jest nerwem „Blitzkriegu”: bez niego czołgi to tylko martwa stal. Cała sztuka polega na podtrzymaniu rozpędu bez zepsucia maszyny – równowaga, którą dowódcy pancerni (Guderian, Rommel) skłonni są naginać, ku wielkiemu niezadowoleniu ostrożnych logistyków.
Niemcy przede wszystkim za wszelką cenę dotrzymują kroku czołgom, a przy tym żywią oddziały z zasobów kraju: kwatermistrzostwo wypycha paliwo naprzód w napiętym tempie, a oddziały po drodze przejmują francuskie i belgijskie zapasy benzyny (często niezniszczone), by podtrzymać rozpęd. Załogi, nakręcane Pervitinem (metamfetaminą), by wytrzymać bez snu, posuwają się niemal bez wytchnienia. Logistyczne ryzyko się opłaca – o włos – ale naraża Panzery na krytyczne sytuacje, których wykorzystaniu zapobiega jedynie dezorganizacja aliantów. Względne opanowanie problemu paliwa, śmiałość i zdobywanie składów przeciwnika należą do często niedocenianych czynników niemieckiego zwycięstwa w 1940 roku.
T03-133