Czerwiec 1940. Rozejm podpisany z Niemcami nakłada kontrolę nad bronią, amunicją i sprzętem wojennym, które pozostały w strefie nieokupowanej. Niemiecko-włoskie komisje kontrolne objeżdżają strefę wolną, by inwentaryzować te zapasy, nadzorować je i doprowadzać do ich unieszkodliwienia.
W sztabie oficerowie odpowiedzialni za materiał muszą rozstrzygnąć: lojalnie stosować postanowienia i wydawać lub niszczyć zgłoszoną broń, albo dyskretnie ukryć część zapasów przed wzrokiem kontrolerów.
Ukrywanie sprzętu oznacza ryzyko zerwania rozejmu, sankcji, a nawet rozwiązania armii. Przestrzeganie rozejmu co do joty oznacza trwałe rozbrojenie Francji.
Już w lipcu 1940 roku major , postawiony przez pułkownika Odilona Picquendara (szefa sztabu armii) na czele sekcji materiałowej 1 Biura, zorganizował w konspiracji Camouflage du Matériel (CDM), czyli maskowanie materiału, pod administracyjnym pretekstem „zachowania materiału”. Zespoły wykradały i ukrywały broń, amunicję, działa i pojazdy w budynkach publicznych, prywatnych posiadłościach, przedsiębiorstwach transportowych, jaskiniach i opuszczonych kamieniołomach, poza zasięgiem komisji kontrolnych. CDM uruchomiło nawet, wspólnie z firmą Étienne Dubourg et Cie z Marsylii, prawdziwe warsztaty produkcyjne. Te ukryte zapasy posłużyły później francuskiemu ruchowi oporu i armii po lądowaniu aliantów.
T04-159