Jesienią 1939 roku niemieckie U-Booty odniosły głośne sukcesy taktyczne: zatopiły Royal Oak, Courageous i Athenię – tę ostatnią już 3 września 1939 roku; zginęło wtedy 117 osób, w tym 28 Amerykanów, co wywołało poważny incydent dyplomatyczny. Na początku 1940 roku flota podwodna przechodzi jednak kryzys operacyjny.
1 stycznia 1940 roku Dönitz dysponuje oficjalnie 57 U-Bootami, z których 38 jest sprawnych operacyjnie. Zimowa pogoda – sztormy na północnym Atlantyku i morze często o sile 8–9 stopni – oraz konserwacja sprowadzają jednak liczbę jednostek faktycznie będących na patrolu do 15. Co gorsza, elektryczne torpedy G7e mają poważne wady: blisko 30% chybia celu z powodu wadliwych zapalników magnetycznych.
Dönitz, lat 48, od 1935 roku dowodzi flotą podwodną jako szef BdU (Befehlshaber der Unterseeboote, dowódca U-Bootów) i uchodzi za mistrza taktyki. To on opracował doktrynę Rudeltaktik, „taktyki wilczych stad”, polegającej na skupieniu kilku U-Bootów przeciw jednemu konwojowi. Zimą 1939–1940 z braku sił nie może jej jednak zastosować.
Hitler domaga się spektakularnych wyników dla propagandy, a Raeder, szef Kriegsmarine, naciska na Dönitza, by przyspieszył wyjścia w morze.
Dönitz musi wybrać strategiczną odpowiedź na zimowy kryzys.
Dönitz zarządza strategiczną pauzę, by naprawić torpedy i wyszkolić załogi. W styczniu–lutym 1940 roku odbywa się tylko 8 operacyjnych wyjść U-Bootów na Atlantyk (zamiast planowanych 32). Skuteczność: 0,17 zatopionego alianckiego statku handlowego dziennie – najniższy poziom całej wojny. Dönitz wykorzystuje jednak pauzę, aby: naprawić zapalniki G7e (komisja Pistolen-Untersuchung, luty 1940 roku, która ujawnia wady); wyszkolić nowe załogi (200 młodych oficerów po ukończeniu Marineschule Mürwik); budować nowe U-Booty (produkcja okrętów typu VII wzrasta do 15 miesięcznie). Wynik: wiosną 1940 roku flota podwodna jest technicznie odnowiona i taktycznie zreformowana. Wiosna 1940 roku zapoczątkuje Glückliche Zeit („szczęśliwy czas”) – 6 miesięcy, w których U-Booty zatopią najwięcej tonażu. Dönitz staje się architektem wojny podwodnej, w 1943 roku zostaje awansowany na wielkiego admirała (Großadmiral), 30 kwietnia 1945 roku jako następca Hitlera obejmuje funkcję głowy państwa, 8 maja 1945 roku podpisuje kapitulację. Zostaje osądzony w Norymberdze za zbrodnie wojenne (zwłaszcza za rozkaz Laconia z 1942 roku), skazany na 10 lat i wychodzi na wolność w 1956 roku. Umiera w 1980 roku.
T02-056