Daleko od Europy francuskie terytoria na Pacyfiku – Nowe Hebrydy, Nowa Kaledonia, Francuskie Osiedla w Oceanii (Tahiti) – dowiadują się o rozejmie i o podziale między Vichy a Wolną Francją. Odizolowane, sąsiadujące z posiadłościami brytyjskimi i australijskimi, również one muszą wybrać stronę.
Dla administratorów i miejscowej ludności (osadników, urzędników oraz ludności rdzennej, w różnym stopniu zaangażowanej) stawka jest realna. Można przyłączyć się do Wolnej Francji 'a, opierając się na sojuszniczych sąsiadach (Australii, Nowej Zelandii) i kontynuując wojnę. Można pozostać wiernym Vichy z legalizmu, mimo odległości. Można też poczekać na rozjaśnienie sytuacji.
Przyłączenie tych terytoriów dałoby Wolnej Francji obecność na trzecim kontynencie oraz zasoby (nikiel z Nowej Kaledonii o znaczeniu strategicznym). Wymaga jednak zerwania z legalnością Vichy, czasem za cenę lokalnych napięć między zwolennikami obu obozów. Na wybór wpływają oddalenie od Europy i bliskość sojuszników na Pacyfiku.
Terytoria na Pacyfiku decydują się przyłączyć do Wolnej Francji latem i jesienią 1940 roku: Nowe Hebrydy przechodzą na stronę 'a już w lipcu 1940 roku (jako jedne z pierwszych, obok Czadu), a za nimi Francuskie Osiedla w Oceanii (Tahiti) i Nowa Kaledonia we wrześniu. Te przyłączenia, wsparte przez Australię i Nową Zelandię, dają Wolnej Francji oparcie na Pacyfiku i dostęp do zasobów strategicznych (kaledoński nikiel). Nowa Kaledonia stanie się później ważną bazą aliancką w wojnie na Pacyfiku z Japonią. Zaangażowanie tych odległych terytoriów, czasem za cenę lokalnych napięć, pokazuje światowy wymiar poparcia dla Wolnej Francji już latem 1940 roku.
T04-140