Dowódca niemieckiego kutra torpedowego – Schnellbootu oznaczonego S-27 – patroluje nocą na Kanale La Manche, u wybrzeży Anglii, 24 lipca 1940 roku. Te szybkie jednostki tropią żeglugę przeciwnika w cieśninie.
W ciemności wyłania się Meknès, rozbrojony francuski statek pasażerski. Francja nie jest już w stanie wojny z Niemcami: rozejm podpisany w Rethondes wszedł w życie. Statek odwozi marynarzy francuskiej marynarki wojennej z Southampton do Marsylii, na zasadach, które miały zapewnić im bezpieczeństwo. Na pokładzie jest 1 179 ludzi.
Meknès nie próbuje uciekać. Jego francuska bandera jest oświetlona reflektorem, iluminatory i burty są rozświetlone, a nazwa kraju jest namalowana na kadłubie. Kapitan zatrzymuje nawet maszyny i sygnalizuje reflektorem, alfabetem Morse'a, swoją nazwę i przynależność państwową – wszystko po to, by zostać rozpoznanym jako neutralny transport objęty rozejmem.
Dowódca niemiecki musi zdecydować w ciągu kilku minut: czy ten oświetlony statek, który podaje swoją tożsamość, jest uprawnionym celem, czy transportem, który należy przepuścić?
S-27 (dowodzony przez podporucznika Kluga) zatapia Meknès, traktując go jako cel wroga w strefie wojennej: około 22.30 otwiera ogień z karabinu maszynowego, a następnie wystrzeliwuje torpedę. Meknès tonie w ciągu około 10 minut u wybrzeży Portland. Ginie 383 francuskich marynarzy. Statek, choć jasno oświetlony i noszący wielką francuską banderę namalowaną na burtach, zatrzymał się, by się zidentyfikować. Rząd Vichy został poinformowany, że na pokładzie są Francuzi, ale niemieckie władze morskie najwyraźniej nie zostały uprzedzone. Tragedia, do której doszło 3 tygodnie po brytyjskim ataku na Mers-el-Kébir, podsyca francuską gorycz lata, w którym dawni sojusznicy i wróg będący już „w pokoju” uderzali na przemian we francuskich marynarzy. Zatonięcie pozostaje jedną z mało znanych tragedii morskich 1940 roku.
T04-073