We wrześniu 1939 roku Kriegsmarine dysponuje zaledwie 57 okrętami podwodnymi, zdecydowanie za mało, by zdusić alianckie szlaki żeglugowe na północnym Atlantyku. Komodor Karl , który dowodzi bronią podwodną, stawia na taktykę wilczych stad: grupy okrętów podwodnych uderzają wspólnie na ten sam konwój.
Taktyka ta wymaga jednak liczebności. Tymczasem stocznie w Hamburgu i Bremie oddają zaledwie 6–8 jednostek miesięcznie, podczas gdy domaga się około 30.
Postawić na liczbę czy na zasięg? Prosty, szybko budowany okręt podwodny czy jednostkę oceaniczną, o większych możliwościach, lecz wolniej schodzącą ze stoczniowych pochylni? Ten wybór zaważy na całej bitwie o Atlantyk.
czyni z Typu VII kręgosłup floty: okręt o wyporności około 750 ton, wytrzymały, stosunkowo tani i szybki w budowie, doskonale dostosowany do wojny wilczych stad. Produkcja rośnie w 1942 roku do około 20 jednostek miesięcznie. Typ IX o dużym zasięgu wprawdzie powstaje równolegle, lecz stanowi tylko ułamek produkcji. Bez masowo produkowanego Typu VII niemiecka wojna podwodna załamałaby się znacznie wcześniej.
T01-095