10 stycznia 1940 niemiecki samolot łącznikowy, który zabłądził we mgle, ląduje awaryjnie na belgijskiej ziemi koło Maasmechelen. Na pokładzie oficer wiezie dokumenty: część planów niemieckiej ofensywy na Zachodzie („Fall Gelb”), która przewiduje wówczas atak przez Belgię. Oficer próbuje spalić papiery, ale Belgom udaje się przechwycić ich kompromitujące fragmenty.
Belgijskie naczelne dowództwo ma w ręku informację pierwszorzędną, ale wybuchową. Belgia jest oficjalnie neutralna: jawne wykorzystanie tych planów, podzielenie się nimi z aliantami i wzmocnienie obrony grozi sprowokowaniem Niemiec i zerwaniem neutralności. Zignorowanie ich oznacza wystawienie się na atak, którego kierunek jest już znany.
Dowództwo może dyskretnie zaalarmować aliantów i skoordynować obronę, jednocześnie wzmacniając ugrupowanie wojsk. Może wzmocnić obronę na własną rękę, niczym się nie dzieląc, by zachować neutralność. Może też nie zmieniać niczego, obawiając się pułapki albo niemieckiej dezinformacji. Incydent stawia w całej ostrości belgijski dylemat: przygotować się na inwazję, nie porzucając neutralności.
Belgia dyskretnie alarmuje aliantów i zaczyna koordynację, nie pozwalając im jednak wkroczyć: podnosi poziom gotowości, częściowo dzieli się informacjami z aliantami i wzmacnia czujność, ale nie porzuca neutralności ani nie zezwala na prewencyjne wejście wojsk francusko-brytyjskich. Po stronie niemieckiej incydent w Mechelen (Malines) rodzi wątpliwości co do bezpieczeństwa planu Fall Gelb i należy do czynników, które kilka tygodni później skłonią Hitlera do przyjęcia planu Mansteina, czyli przełamania przez Ardeny, dalej na południe. Paradoksalnie przeciek przyczynia się więc do skierowania ofensywy z dala od kierunku, który Belgowie uważali już za znany.
T02-078