Przed ofensywą wywiad aliantów próbuje przejrzeć niemieckie zamiary. Kilka wskazówek, a nawet ostrzeżeń (przekazywanych m.in. przez źródła w Berlinie) sugeruje, że główne uderzenie może pójść przez Ardeny – a nie przez równinę belgijską, jak zakłada plan Dyle. Hipoteza ta zderza się jednak z głęboko zakorzenioną pewnością: Ardeny, zalesiony i pagórkowaty masyw, uchodzą za nieprzejezdne dla dużych zgrupowań czołgów.
Deuxième Bureau i dowództwo muszą ocenić te sygnały. Mogą potraktować poważnie zagrożenie w Ardenach i wzmocnić ten odcinek (broniony przez jednostki drugiej kategorii). Mogą trzymać się przyjętego planu, uznając Ardeny za nie do przebycia i spodziewając się głównego uderzenia w Belgii. Mogą też szukać dalszych potwierdzeń, zanim zmienią ugrupowanie.
Ciężar pewników doktrynalnych, trudność interpretacji sprzecznych informacji i obawa przed dezinformacją komplikują analizę. Tymczasem pomylić się co do kierunku głównego uderzenia to ustawić swoje najlepsze siły w niewłaściwym miejscu – dokładnie to, czego chce plan Mansteina.
Dowództwo trzymało się planu, uznając Ardeny za nie do przebycia: mimo wskazówek i ostrzeżeń odrzuciło hipotezę głównego uderzenia przez Ardeny, wierne przekonaniu, że masyw jest nieprzejezdny dla dużych zgrupowań czołgów. Odcinek pozostał w rękach przeciętnych jednostek rezerwowych (jak pod Sedanem). Ten błąd oceny – jedna z największych porażek wywiadu całej wojny – ustawił najlepsze siły alianckie w Belgii, z dala od miejsca, w którym miało nastąpić przełamanie. Plan Mansteina wykorzystał dokładnie to uprzedzenie. Epizod pokazuje, jak pewniki doktrynalne mogą zaślepić na informacje, które przecież były dostępne: widzi się tylko to, czego się spodziewa.
T02-091