Generał , głównodowodzący armii francuskich, określa w czasie dziwnej wojny doktrynę, która będzie rządzić nadchodzącą bitwą. Francuska myśl wojskowa pozostaje głęboko naznaczona wykrwawieniem lat 1914–1918 oraz sporami lat 30. o użycie czołgu i wojnę manewrową, w których przeciwko sobie stają zwolennicy ostrożności i rzecznicy armii bardziej ruchliwej.
Gamelin musi rozstrzygnąć między kilkoma koncepcjami. Może oprzeć się na linii Maginota i manewrze planowanym w Belgii, ufając w trwałość frontu i w wyczerpanie przeciwnika. Może przyjąć postawę bardziej ofensywną i ruchliwą, koncentrując wojska pancerne, jak zaleca de Gaulle, a na swój sposób także niemieccy teoretycy. Może też przenieść wysiłek na ardeński „zawias” frontu, zalesiony masyw uważany za mało groźny.
Wybór doktryny jest decydujący: warunkuje użycie czołgów (rozproszonych jako wsparcie piechoty albo skoncentrowanych w masie manewrowej), elastyczność dowodzenia i zdolność reagowania na nieprzewidziane sytuacje. Ostrożność uspokaja, ale grozi oddaniem inicjatywy śmielszemu przeciwnikowi. Jak naczelny wódz ma przygotować Francję do decydującej bitwy?
Gamelin trzymał się metodycznej obrony i marszu do Belgii: doktryna francuska pozostała defensywna i metodyczna, oparta na linii Maginota, wkroczeniu do Belgii (plan Dyle) i scentralizowanym, mało reaktywnym dowodzeniu. Czołgi były w przeważającej części rozproszone jako wsparcie piechoty, a Ardeny, uznane za nie do przebycia, słabo obsadzone. Te wybory, czyli odrzucenie koncentracji wojsk pancernych, sztywność i niedocenienie Ardenów, okazały się katastrofalne wobec planu Mansteina i niemieckiej wojny manewrowej. Gamelin, bezradny wobec tempa przełamania, został odwołany już 19 maja 1940. Jego postawa defensywna, ostrożna i logiczna w świetle roku 1918, była jednym z kluczy do klęski: Francja przygotowała się do niewłaściwej wojny.
T02-081