od 1941 roku kieruje Admiralicji, dysponując zasobem, jaki posiadało niewielu strategów: możliwością odczytywania niemal w czasie rzeczywistym rozkazów dotyczących ruchów U-Bootów, wysyłanych przez dowództwo Dönitza. Dzięki deszyfracjom z w sieci Heimisch jego analitycy dzień po dniu śledzą wilcze stada U-Bootów, a oficerowie konwojów kierują frachtowce na inne trasy na długo, zanim wilki zacisną pętlę. Ta decydująca przewaga uratowała dziesiątki statków i setki tysięcy ton niezbędnego ładunku.
1 lutego 1942 roku Kriegsmarine przestawia swoje U-Booty na wersję Enigmy z 4 wirnikami. Sieć, którą Bletchley nazywa – Niemcy zwą ją – staje się natychmiast nieczytelna. Żadna bomba Turinga nie jest w stanie zaatakować tego ruchu w użytecznym czasie. Z dnia na dzień Winn zostaje pozbawiony swojego najpewniejszego źródła, w chwili gdy U-Booty, mogące teraz swobodnie działać u wybrzeży amerykańskich, mnożą patrole na całym Północnym Atlantyku.
Winn dysponuje jeszcze osłabionymi zasobami: wysokoczęstotliwościowa radiogoniometria pozwala z grubsza namierzyć pozycję emitujących U-Bootów, analiza natężenia i rytmu ruchu radiowego daje wskazówki co do aktywności stad, a szacunki oparte na znanych schematach stanowią kruchą podstawę. Musi wybrać: dalej kierować konwoje, opierając się na tych resztkowych źródłach i godząc się z brakiem deszyfracji; zawiesić najbardziej narażone trasy do czasu powrotu kryptoanalizy; albo skupić wszystkie dostępne statki w kilku bardzo wielkich, silnie eskortowanych konwojach.
Winn i Admiralicja nadal kierują konwoje na podstawie radiogoniometrii i analizy ruchu, ale straty gwałtownie rosną: 1942 rok staje się najkrwawszym rokiem bitwy o Atlantyk, z ponad 1 600 zatopionymi statkami alianckimi. ponownie łamie dopiero w grudniu 1942 roku, po zdobyciu dokumentów na pokładzie na Morzu Śródziemnym. Te 10 miesięcy, w których Enigma pozostaje nieczytelna, to jeden z najczarniejszych momentów wojny morskiej.
T10-040