W podziemnym schronie 11 Grupy Myśliwskiej w Uxbridge plotterka z WAAF (Women's Auxiliary Air Force, żeńskiej służby pomocniczej Królewskich Sił Powietrznych) przesuwa żetony po ogromnym stole z mapą sytuacyjną. Wokół kontrolerzy obserwują świetlną tablicę, która pokazuje, dywizjon po dywizjonie, które stoją na ziemi, które są w pogotowiu, a które już w powietrzu.
System, zaprojektowany przez Dowdinga, odbiera echa z przybrzeżnych stacji radarowych – około 50, od Land's End po Orkady – uzupełniane przez obserwatorów z Observer Corps. 11 Grupa, najbardziej wystawiona na ataki, obejmuje południowo-wschodnią Anglię i Londyn: to ona widzi najwięcej walk, bo jest najbliżej Francji. Dane napływają fragmentarycznie: namiar, przybliżona wysokość, liczba samolotów często zawyżona, czasem przynęta mająca opróżnić lotniska z myśliwców.
W sierpniu 1940 roku Luftwaffe prowadzi codzienne fale ataków na lotniska na południu. Kontroler ma tylko kilka minut: poderwanie myśliwców zbyt wcześnie męczy pilotów, zbyt późno – zmusza ich do atakowania wroga bez zapasu wysokości. Przy każdym alarmie trzeba rozstrzygnąć.
Kontrolerzy 11 Grupy, pod dowództwem Keitha Parka, wybierają poderwanie tylko 1 dywizjonu do przechwycenia i trzymanie reszty na ziemi w rezerwie: starcia rozłożone w czasie, dywizjon po dywizjonie, by nękać wroga bez przerwy i oszczędzać rezerwy – kosztem walk często toczonych w liczebnej mniejszości. Ta oszczędna metoda kontrastuje z doktryną „Big Wing” („dużego skrzydła”), której broniła sąsiednia i która zakładała zmasowanie kilku dywizjonów przed uderzeniem. Spór, zwany Big Wing controversy, zatruje okres po bitwie. System Dowdinga–Parka, przekazując informację z radaru do pilota w kilka minut, pozwala siłom słabszym liczebnie niemal zawsze znajdować się we właściwym miejscu. Plotterki z WAAF, z których kilka pozostanie na posterunku pod bombami podczas nalotów na lotniska, staną się trwałym obrazem tej wojny sal operacyjnych.
T04-062