Pułkownik , lat 64, dowodzi od 1933 roku twierdzą Oscarsborg, starą budowlą na wysepkach w najwęższym miejscu Oslofjordu, około 30 kilometrów na południe od stolicy Norwegii. Zawodowy oficer artylerii, dysponuje szczupłą załogą, złożoną w dużej części z rekrutów. Jego główne działa to 3 armaty Kruppa kalibru 280 mm z końca XIX wieku, zwane Mojżeszem, Aaronem i Jozuem, oraz bateria torped podwodnych na przeciwległym brzegu.
W nocy z 8 na 9 kwietnia 1940 roku Norwegia jest oficjalnie neutralna. Kraj nie jest zmobilizowany, a z Oslo nie nadchodzi żaden jasny rozkaz. Około godziny 1 w nocy niezidentyfikowane okręty, z całkowicie wygaszonymi światłami, płyną ciemnym torem wodnym w stronę przesmyku pod Oscarsborgiem. Instrukcje na czas pokoju przewidują strzały ostrzegawcze przed otwarciem ognia bojowego; niektóre nakazują nawet wezwać intruza, by się zidentyfikował.
Eriksen nie wie, że to niemiecka eskadra, prowadzona przez ciężki krążownik wiozący sztab, któremu powierzono zajęcie stolicy. Okręty zbliżają się na odległość strzału. Eriksen musi zdecydować w ciągu kilku minut, bez rozkazu przełożonych.
Eriksen otworzył ogień pełnym ładunkiem do okrętu prowadzącego. „Celujcie w tego dużego” – rozkazał, dodając: „Albo dostanę odznaczenie, albo stanę przed sądem wojennym. Ognia!” Z odległości około 1 800 metrów jego 2 sprawne stare działa trafiły ciężki krążownik Blücher, a następnie dobiły go torpedy z Oscarsborga. Okręt, który wiózł sztab i administratorów mających objąć Oslo, zatonął w fiordzie z około tysiącem ludzi na pokładzie. Utrata Blüchera zamknęła kanał na cały dzień i opóźniła zajęcie stolicy, dając królowi Haakonowi VII, rządowi i rezerwom złota czas na ucieczkę w głąb kraju. Eriksen, zamiast zostać osądzony, został uznany za bohatera narodowego. Jego strzał oddany z własnej inicjatywy pozostał jednym z aktów założycielskich norweskiego oporu z 1940 roku.
T03-069