, brytyjski premier, przewodniczy pod koniec kwietnia 1940 roku Gabinetowi Wojennemu zmagającemu się z klęską wyprawy norweskiej. Kilka dni wcześniej zapewniał, że Hitler „spóźnił się na autobus”. Siły brytyjsko-francuskie wysadzone w Namsos i Åndalsnes, by odbić Trondheim, zebrano jednak naprędce – bez map, bez transportu, bez niezawodnej łączności.
Na miejscu sytuacja się pogarsza. Luftwaffe ma całkowitą przewagę w powietrzu nad środkową Norwegią i bez wytchnienia bombarduje Namsos; nie ma tam żadnej naturalnej osłony, a wybrzeże Norwegii leży zbyt daleko od brytyjskich baz lotniczych. Generałowie Carton de Wiart i Paget toczą walki opóźniające z wojskami niemieckimi wspieranymi przez czołgi, artylerię i lotnictwo. Odrzucono już kolejno 6 planów operacyjnych; narady w Londynie przeradzają się w chaos.
Ministrowie są rozdarci między 2 racjami. Utrzymanie Norwegii ma realną wagę polityczną – dla państw neutralnych, dla Norwegów, którym Londyn składał obietnice, dla wiarygodności sojuszu – ale jej wartość wojskowa jest już niepewna w obliczu ceny, jaką trzeba by zapłacić. Francuzi przybywają do Londynu na posiedzenie Najwyższej Rady Wojennej. Chamberlain i jego gabinet muszą rozstrzygnąć o losie środkowej Norwegii.
Chamberlain i gabinet zdecydowali o ewakuacji Namsos i Åndalsnes, porzucając Trondheim i Norwegów. Francuzi, oszołomieni nagłą propozycją opuszczenia Norwegii, sprzeciwili się; wyjechał do Paryża w przekonaniu, że zmiękczył Londyn – lecz 2 godziny później wydano rozkaz ewakuacji. Reynaud nazwał brytyjski rząd „starcami, którzy nie potrafią podjąć ryzyka”. Dowódcy na miejscu otrzymali nawet polecenie, by nie uprzedzać Norwegów o odejściu i po prostu odejść. Ewakuacja Namsos i Åndalsnes przypieczętowała porzucenie środkowej Norwegii. Norweskie fiasko wywołało na początku maja 1940 roku debatę w Izbie Gmin, która obaliła Chamberlaina: 10 maja, w dniu ofensywy na zachodzie, zastąpił go Churchill. Sprawa na trwałe podsyciła nieufność między sztabami brytyjskim i francuskim.
T03-075