Od połowy lat 30. Wielka Brytania obawia się przede wszystkim bombowca: uważa się wtedy, że „bombowiec zawsze się przedrze” i że żadna obrona nie powstrzyma masowego ataku z powietrza. Fizyk wykazał jednak w 1935 roku, że samolot można wykryć z daleka za pomocą fal radiowych.
Marszałek lotnictwa , stojący na czele Fighter Command, uważnie śledzi te prace. Latem 1939 roku wzdłuż podejść do Anglii zainstalowano łańcuch stacji wykrywania – Chain Home – ale system jest wciąż młody, kruchy i niesprawdzony w boju. Ta rodząca się technologia, połączona z ośrodkami filtrowania i kierowania, wiele obiecuje, lecz nic nie gwarantuje, że zda egzamin w godzinie próby.
Doktryna nie jest przesądzona. Czy oprzeć całą obronę powietrzną na tym wciąż niepewnym systemie wykrywania i kierowania i skupić na nim środki, choć może zawieść? Zdać się, jak dawniej, na stałe patrole i sieć obserwatorów naziemnych? A może rozdzielić wysiłek między kilka rozwiązań, nie stawiając na żadne z nich? Wybór zadecyduje o skuteczności brytyjskiego lotnictwa myśliwskiego, jeśli wybuchnie wojna.
Dowding zbudował obronę wokół systemu radarowego i ośrodków kierowania: brytyjską obronę powietrzną zorganizowano wokół Chain Home i zintegrowanego systemu łączącego radary, obserwatorów, ośrodki filtrowania i dywizjony – nazwano go później „systemem Dowdinga”. Utrzymywany w tajemnicy, pozwalał oszczędzać myśliwce, wysyłając je tylko do wykrytych celów, zamiast wyczerpywać pilotów ślepymi patrolami. To właśnie ta sieć, bardziej niż liczba samolotów, dała Royal Air Force decydującą przewagę w bitwie o Anglię w następnym roku. Inne kraje także pracowały nad radiolokacją, ale żaden w 1939 roku nie włączył radaru do równie dopracowanego systemu dowodzenia.
T00-019