Kijów padł 19 września 1941 roku. 5 dni później sowieckie miny pozostawione przez NKWD obracają w gruzy kwartał przy Chreszczatyku, gdzie ulokował się niemiecki sztab; pożar pustoszy centrum. Okupant robi z tego pretekst.
28 września w całym mieście pojawiają się obwieszczenia: wszyscy Żydzi mają stawić się następnego dnia o 8 rano przy cmentarzu, na rogu ulic Melnyka i Dehtiariwskiej, z dokumentami, pieniędzmi, kosztownościami i ciepłą odzieżą. Krąży pogłoska o „przesiedleniu” na wschód. Nieposłuszeństwo grozi śmiercią; miasto jest zamknięte, front leży daleko za niemieckimi liniami, a ukrywanie się wymaga fałszywych papierów i pomocy nieżydowskich sąsiadów.
Rodzinie wydaje się, że rozkaz nie zostawia żadnego wyjścia: wezwanie przypomina wywózki do pracy znane już z innych miejsc.
Przytłaczająca większość wezwanych stawiła się, wierząc w przesiedlenie. 29 i 30 września 1941 roku ( pod dowództwem Paula Blobela) z udziałem formacji pomocniczych poprowadziło kolumny do wąwozu Babi Jar i w ciągu 2 dni rozstrzelało tam 33 771 osób – była to jedna z największych pojedynczych masakr Zagłady. Nieliczni, którzy się ukryli lub uciekli, często z czyjąś pomocą, stanowili nieliczną grupę ocalałych. Babi Jar pozostał miejscem egzekucji przez cały czas okupacji: szacuje się, że zamordowano tam od 100 000 do 150 000 osób.
T09-018