Na początku października 1941 Leningrad jest otoczony. Niemieckie armie grupy Północ, wspierane przez Finów, od 8 września odcięły wszystkie lądowe drogi łączące miasto z resztą ZSRR. Pozostał tylko wąski szlak przez jezioro Ładoga, wystawiony na ogień. W mieście w pułapce znajduje się blisko 3 miliony cywilów, a pierwsze ograniczenia żywnościowe zapowiadają już głód, który przyniesie zima.
Na południu miasta wznoszą się ogromne Zakłady Kirowa, dawne Putiłowskie, jeden z wielkich ośrodków przemysłowych pracujących dla Armii Czerwonej. Front jest jednak już zaledwie kilka kilometrów dalej: hale fabryczne i okoliczne dzielnice pracują teraz w zasięgu niemieckiej artylerii, pod bombami i przy przerwach w dostawach prądu. Władze starają się jednocześnie utrzymać wysiłek wojenny, wywieźć część urządzeń i załóg w bezpieczne miejsce na Ural oraz umocnić zagrożone podejścia do miasta.
Dla robotnic i robotników miasta każdy dzień to niebezpieczeństwo pocisków, narastający chłód i kurczące się racje. Haseł przybywa, bywają sprzeczne, a każdy musi zdecydować, jakie miejsce zajmie w obronie Leningradu. Dla robotnicy z linii montażowych Kirowa nadeszła chwila wyboru.
Wielu zdecydowało się zostać i produkować oraz naprawiać czołgi w bombardowanych zakładach. Znaczna część obrabiarek i siły roboczej Kirowa została wprawdzie ewakuowana do Czelabińska – gdzie uralski „Tankograd” stał się głównym radzieckim ośrodkiem produkcji ciężkich czołgów – lecz część załogi pozostała w Leningradzie i do końca oblężenia nadal wytwarzały, a przede wszystkim naprawiały czołgi KV, często zaledwie kilka kilometrów od linii frontu. Zakłady pracowały pod ostrzałem, w chłodzie i głodzie strasznej zimy 1941–1942, która zabiła setki tysięcy leningradczyków. Straty wśród robotników, zarówno od bombardowań, jak i z wycieńczenia, były ciężkie; niektórzy osuwali się przy swoich stanowiskach. Ten opór przemysłowy, w połączeniu z zaciekłą obroną miasta przez wojska Żukowa, a potem jego następców, pomógł Leningradowi wytrwać blisko 900 dni, aż do ostatecznego zniesienia blokady w styczniu 1944.
T09-033