Na północ od Dinant, w Houx, Moza ma pewną osobliwość: stary jaz ze śluzą, przedłużony groblą, sięga wysepki pośrodku rzeki i daje przejście pieszo – wąskie, śliskie, ale możliwe do pokonania bez mostu i łodzi. W nocy z 12 na 13 maja niemiecka awangarda (motocykliści i zwiad dywizji Rommla) dostrzega tę drogę.
Francuska obrona sektora, przekonana, że Moza jest pewną przeszkodą, słabo dozoruje ten wyjątkowy punkt, leżący na styku 2 jednostek. Niemiecka awangarda musi zdecydować. Może od razu, nocą i po cichu, przeprawić piechotę groblą, by utworzyć przyczółek na zachodnim brzegu. Może poczekać na regularne środki przeprawowe (łodzie, mosty) i wsparcie artylerii. Może też poprzestać na zameldowaniu o przejściu, nie angażując się w nie.
Stawka jest ogromna: przyczółek, nawet maleńki, zdobyty z zaskoczenia w nocy osłabiłby całą obronę Mozy na północ od Dinant, na źle strzeżonym styku 2 armii francuskich.
Niemcy przeprawili się nocą i po cichu groblą, by utworzyć przyczółek: w nocy z 12 na 13 maja piechurzy przemknęli przez zaporę w Houx i wysepkę, tworząc jeden z pierwszych niemieckich przyczółków na zachodnim brzegu Mozy – jeszcze przed głównym wysiłkiem Rommla pod Dinant. Przejście zlekceważyła źle zorganizowana francuska obrona na styku 2 jednostek, co dowiodło, że Moza, uważana za pewną przeszkodę, miała luki, które niemiecka śmiałość i inicjatywa wykorzystały. Rozszerzony w następnych godzinach przyczółek przyczynił się do załamania frontu 9 Armii. Houx dowiodło, że źle dozorowany szczegół terenu może rozstrzygnąć bitwę.
T03-110