Wiceadmirał dowodzi największym niemieckim wypadem nawodnym od początku wojny. 4 lutego 1941 roku jego 2 krążowniki liniowe, Scharnhorst i Gneisenau, sforsowały Cieśninę Duńską, by prowadzić zakrojoną na szeroką skalę wojnę korsarską na Atlantyku: operację Berlin.
Jego misją, wyznaczoną przez wielkiego admirała Raedera, jest niszczenie alianckiego tonażu handlowego, kluczowego dla zaopatrzenia Wielkiej Brytanii. Towarzyszy jej jednak surowa wytyczna, odziedziczona po ostrożności Hitlera po utracie Graf Spee: nie wdawać się w walkę z okrętami liniowymi wroga i za wszelką cenę oszczędzać te niezastąpione okręty.
8 lutego na otwartym Północnym Atlantyku obserwatorzy dostrzegają konwój HX-106, około 40 frachtowców z Halifaksu. To dokładnie ta zdobycz, której szukano. Ale konwojowi towarzyszy stary pancernik Royal Navy, Ramillies, powolny i przestarzały, którego działa kalibru 381 mm są jednak zdolne zadawać śmiertelne ciosy. Krążowniki Lütjensa są szybsze, a ich działa kalibru 280 mm mają większy zasięg; dowódca Scharnhorsta proponuje nawet zwabić pancernik, by Gneisenau mógł rozprawić się z frachtowcami.
Lütjens zrywa kontakt bez walki, zgodnie z rozkazem, by nie podejmować żadnego ryzyka: ściśle wierny dyrektywie Hitlera odrzuca propozycję podwładnego i każe zerwać kontakt. Konwój HX-106 płynie dalej nietknięty. Ostrożność Lütjensa – który przedkłada zachowanie swoich 2 jednostek nad zniszczenie tonażu – zapowiada stały dylemat nawodnej Kriegsmarine: okręty zbyt cenne, by je narażać, stają się prawie bezużyteczne. Operacja Berlin okaże się jednak, w ciągu 2 miesięcy, najbardziej opłacalnym rejsem wojennym niemieckiej marynarki, z 22 statkami zatopionymi lub zdobytymi przy systematycznym unikaniu ciężkich eskort. Kilka miesięcy później Lütjens wyruszy ponownie z Bismarckiem – i tym razem starcie z brytyjskimi pancernikami będzie go kosztować życie.
T06-036