Na początku 1941 roku Wielka Brytania nie dysponuje jeszcze żadnymi prawdziwymi siłami powietrznodesantowymi. Pod wrażeniem sukcesów niemieckich spadochroniarzy z 1940 roku Churchill zażądał utworzenia oddziału spadochronowego; świeżo utworzony , wywodzący się z , dopiero co zakończył szkolenie. Sztab szuka pierwszej misji, która wypróbuje nową broń.
Wybranym celem jest akwedukt Tragino w południowych Włoszech, w pobliżu Calitri, który zaopatruje w wodę region oraz port wojenny Tarent. Jego zniszczenie zakłóciłoby zaopatrzenie obszaru, na którym znajdują się wielkie bazy. 38 ludzi z oddziału X Troop pod dowództwem majora Pritcharda ma zostać zrzuconych nocą z bombowców Whitley.
Słabym punktem jest ewakuacja. Odbiór lotniczy jest niemożliwy: po dokonaniu sabotażu ludzie będą musieli przejść około 50 mil przez górzysty teren wroga do ujścia rzeki Sele, gdzie okręt podwodny HMS Triumph ma ich teoretycznie zabrać. Sztab wie, że ten plan powrotu jest skrajnie kruchy.
Sztab przeprowadza rajd bez zmian, godząc się na ryzyko dla 38 spadochroniarzy: w nocy z 10 na 11 lutego 1941 roku operacja Colossus przerzuca X Troop nad Tragino. Akwedukt zostaje wysadzony, a pobliski most się wali. Ale dalszy ciąg potwierdza obawy: Whitley, który ma przeprowadzić dywersję, ulega awarii i ląduje na wodzie w pobliżu punktu spotkania; obawiając się, że Włosi przechwycili jego komunikat radiowy i zastawiają pułapkę, dowództwo odwołuje wysłanie okrętu Triumph. Pozbawieni możliwości ewakuacji, wszyscy 38 ludzie trafiają do niewoli w ciągu kilku dni. Włosko-brytyjski tłumacz zostanie rozstrzelany w Rzymie. Akwedukt zostaje zresztą naprawiony, zanim wyczerpią się zapasy wody. Choć operacja jest taktyczną porażką, dostarcza decydujących lekcji, które doprowadzą do rozbudowy brytyjskich wojsk powietrznodesantowych.
T06-035