Aby wesprzeć włoskiego sojusznika, który ugrzązł w Albanii, i zabezpieczyć południową flankę przed Barbarossą, Hitler zdecydował o inwazji na Grecję (operacja Marita). 6 kwietnia 1941 roku feldmarszałka Wilhelma Lista, skoncentrowana w Bułgarii, atakuje jednocześnie Grecję i Jugosławię. Grecy skupili większość sił naprzeciw Włochów w Albanii oraz wzdłuż linii Metaksasa, czyli umocnień granicznych od strony Bułgarii.
Ugrupowanie greckie ma ogromną lukę: zakłada, że neutralna lub broniąca się Jugosławia osłoni jego północno-zachodnią flankę, przez którą biegną dolina Wardaru i droga do Salonik. Tymczasem armia jugosłowiańska, zaatakowana tego samego dnia, sama znajduje się w ciężkiej próbie. List musi wybrać oś głównego wysiłku.
Czy uderzyć czołowo na silną linię Metaksasa, płacąc ciężkimi stratami; obejść ją od północnego zachodu przez Jugosławię, pędząc na Saloniki, by odciąć armię grecką we wschodniej Macedonii; czy celować wprost na południe, by zajść od tyłu siły greckie i brytyjski korpus ekspedycyjny? Szybkość decyzji zadecyduje o rozmiarze zwycięstwa.
List kieruje decydujący wysiłek przez Jugosławię ku Salonikom, jednocześnie atakując czołowo: podczas gdy jego dywizje górskie wyczerpują się w walkach na linii Metaksasa – której obrońcy stawiają zaciekły opór – 2 Dywizja Pancerna obchodzi ją przez Jugosławię, wykorzystuje załamanie jugosłowiańskie, zjeżdża doliną Wardaru i już 9 kwietnia zajmuje Saloniki, okrążając armię grecką we wschodniej Macedonii, która kapituluje. Droga na południe jest otwarta. Brytyjski korpus ekspedycyjny i siły greckie, przytłoczone i miażdżone przewagą powietrzną Niemców, muszą wycofywać się ku Atenom i Peloponezowi. Opór fortów linii Metaksasa budzi szacunek nawet samych Niemców, ale nie może zapobiec podbojowi Grecji kontynentalnej w 3 tygodnie.
T07-007