Major , 28 lat, dowodzi III grupą () z lotnisk w Pas-de-Calais. Awansowany na majora 6 dni wcześniej, jest już jednym z najgłośniejszych pilotów myśliwskich Luftwaffe, w bezpośrednim kręgu marszałka Rzeszy Hermanna Göringa.
Od początku lipca toczy się Kanalkampf – „bitwa o Kanał La Manche” – nieodzowny wstęp do jakiejkolwiek inwazji na Wielką Brytanię. Luftwaffe nęka brytyjskie konwoje przybrzeżne, by zamknąć cieśninę. Odprawa przedstawia przeciwnika jako wstrząśniętego już upadkiem Francji i rzekomo wyczerpanego liczebnie.
Tego 24 lipca Galland prowadzi 40 myśliwców Messerschmitt Bf 109 eskortujących 18 bombowców Dornier Do 17, rzuconych na konwój handlowy w ujściu Tamizy. Ale do obrony statków nadlatują 3 dywizjony Spitfire'ów Royal Air Force, które mimo liczebnej przewagi Niemców walczą zacieklej, niż przewidywano. Piloci Gallanda wahają się w starciu, brytyjskie myśliwce trzymają się twardo, a atak na konwój grzęźnie.
Galland musi zdecydować w ciągu kilku minut, jak poprowadzić nakazaną akcję.
Galland kontynuował nakazany atak na konwój i przebił się przez Spitfire'y za wszelką cenę: doprowadził atak do końca i sam zestrzelił Spitfire'a (maszynę podporucznika Johna Allena z 54 Dywizjonu RAF). Ale bilans nim wstrząsnął: Brytyjczycy stracili tylko 2 maszyny, podczas gdy jego piloci zgłosili 16 zwycięstw. Po powrocie na ziemię zbeształ swoich ludzi za niechęć do walki ze Spitfire'ami i zaczął podejrzewać, że bitwa nie będzie tak łatwa, jak sądził marszałek Rzeszy. Jego rodząca się ocena – przeciwnik zdeterminowany, dobrze wyposażony, walczący na własnym terenie – zapowiadała błąd w ocenie sytuacji, który miał podkopać całą kampanię. 22 sierpnia Göring mianował go dowódcą (Kommodore) całego . Galland zakończył wojnę z 104 uznanymi zwycięstwami i został generałem lotnictwa myśliwskiego, jednym z najsłynniejszych niemieckich lotników tej wojny.
T04-067