Generał , który 20 maja objął naczelne dowództwo, obmyśla plan ratowania sytuacji: przeciąć wąski „korytarz” wyrąbany przez Panzery aż do kanału La Manche, dwoma zbieżnymi uderzeniami – armie Północy (brytyjskie, francuskie, belgijskie) uderzają na południe, a odtworzone armie na południe od Sommy na północ. Gdyby operacja się powiodła, odcięłaby niemieckie czołgi od ich piechoty i zaopatrzenia.
Plan wymaga jednak doskonałej koordynacji między siłami rozdzielonymi, wyczerpanymi, słabo ze sobą połączonymi, pochodzącymi z 3 narodów, pod ciągłym niemieckim naciskiem. Brakuje czasu, łączność jest przerwana, a każdy dzień zwłoki zwęża okno działania.
Dowództwo może spróbować skoordynowanego kontrataku z północy i południa, jedynej teoretycznej szansy na odwrócenie sytuacji, mimo ogromnych trudności. Może zrezygnować i od razu zorganizować ewakuację morską, by uratować wojska Północy. Albo grać na zwłokę, starając się najpierw przywrócić łączność. Wykonanie „planu Weyganda” zależy od czynników w dużej mierze poza kontrolą – w tym od koordynacji między sojusznikami.
Dowództwo spróbowało skoordynowanego kontrataku z północy i południa, ale plan się nie powiódł: skoordynowany kontratak nigdy tak naprawdę się nie zmaterializował. Śmierć 'a (koordynatora Północy) w wypadku, wyczerpanie wojsk, brak niezawodnej łączności, niemiecki nacisk i decyzja Gorta o wycofaniu się ku Dunkierce uczyniły operację niemożliwą. Jedyne znaczące działanie, brytyjski kontratak pod Arras (21 maja), nie miało wymaganej głębi. Nie zdoławszy przeciąć korytarza, armie Północy zostały skazane na ewakuację (operacja Dynamo). „Plan Weyganda”, na papierze trafny pod względem wojskowym, pozostał ilustracją niemożności skoordynowania na tym etapie rozbitej koalicji wobec przeciwnika panującego nad tempem walki.
T03-144