24 maja 1940 niemieckie dywizje pancerne, po błyskawicznym rajdzie do kanału La Manche, znajdują się zaledwie około 20 kilometrów od Dunkierki, ostatniego portu, którym Brytyjski Korpus Ekspedycyjny i wojska francuskie mogą liczyć na ucieczkę. Zdobycz wydaje się w zasięgu ręki.
Naczelne dowództwo mimo to się waha. Panzery są zużyte 2 tygodniami ofensywy, poprzecinany kanałami teren Flandrii jest niekorzystny dla czołgów, a wozy pancerne trzeba oszczędzać na następną fazę kampanii, przeciw głównym siłom armii francuskiej na południu. zapewnia ponadto, że Luftwaffe może sama zniszczyć kocioł.
Niemieckie dowództwo musi rozstrzygnąć. Może zatrzymać czołgi, by je oszczędzić, a zniszczenie kotła powierzyć lotnictwu i piechocie. Może natychmiast rzucić Panzery na szturm portu, by uniemożliwić jakąkolwiek ewakuację. Albo przyjąć rozwiązanie pośrednie, ostrożnie zacieśniając obręcz. Decyzja zaważy na losie setek tysięcy okrążonych żołnierzy alianckich.
, przychylając się do sugestii Rundstedta, zatrzymał czołgi i powierzył kocioł lotnictwu i piechocie: słynny „rozkaz zatrzymania” (Haltbefehl) z 24 maja unieruchomił Panzery na kilka dni przed Dunkierką. Wytchnienie to pozwoliło aliantom zorganizować obronę i rozpocząć operację Dynamo: między 26 maja a 4 czerwca ewakuowano do Anglii blisko 338 000 ludzi (brytyjskich i francuskich). Luftwaffe, utrudniana przez złą pogodę i RAF, nie zdołała zapobiec zaokrętowaniu. Rozkaz zatrzymania pozostaje jedną z najbardziej dyskutowanych decyzji wojny: uratował armię brytyjską, a w dalszej perspektywie zdolność Wielkiej Brytanii do kontynuowania walki.
T03-147