Wraz z rozejmem flota francuska – jedna z najpotężniejszych na świecie i w dużej mierze nienaruszona – staje się ważną stawką strategiczną. Brytyjczycy obawiają się, że wpadnie w ręce Osi; Niemcy i Włochy jej pożądają; Vichy chce ją zachować jako gwarancję suwerenności. Admirał , szef Marynarki, musi zdecydować o dalszym postępowaniu.
Od tej decyzji zależy równowaga sił na morzu w tej wojnie. może rozproszyć i unieszkodliwić flotę w różnych portach (metropolia, Afryka Północna, Antyle) pod francuską kontrolą, gwarantując, że nie posłuży Osi. Może przyłączyć ją do Brytyjczyków, by kontynuować walkę – co bierze pod uwagę bardzo niewielu dowódców. Może też utrzymać ją skupioną w portach francuskich, ryzykując zaniepokojenie Londynu (i sprowokowanie uderzenia na wzór Mers-el-Kébir).
obiecał, że flota nigdy nie wpadnie w ręce Niemców, ale wzdraga się przed oddaniem jej Brytyjczykom. Każda opcja wpływa na równowagę sił na morzu – i niesie ryzyko starcia z dawnymi sojusznikami.
wybiera rozproszenie i unieszkodliwienie floty pod francuską kontrolą: flota zostaje rozproszona między Tulon, Mers-el-Kébir, Aleksandrię, Dakar i Antyle, pod kontrolą Vichy, wraz ze zobowiązaniem, że nigdy nie posłuży Osi, i rozkazem samozatopienia w ostateczności, zamiast dopuścić do jej przejęcia. Nieufni Brytyjczycy mimo to uderzają w Mers-el-Kébir (3 lipca, około 1 300 zabitych), podczas gdy w Aleksandrii negocjuje się pokojowe unieszkodliwienie okrętów. Flota pozostanie przedmiotem pożądania wszystkich aż do samozatopienia w Tulonie w listopadzie 1942 roku, gdy Niemcy spróbują ją przejąć. Wybór z 1940 roku – ani Oś, ani alianci – na pewien czas chroni suwerenność Vichy, lecz prowadzi do dramatów Oranu, a potem Tulonu.
T04-121