Kampania francuska kończy się 25 czerwca 1940 roku. W ciągu 6 tygodni jedna z armii uchodzących za najpotężniejsze na świecie została pokonana. Sporządzenie bilansu wymaga zestawienia sprzecznych źródeł: francuskich archiwów wojskowych (SHD w ), niemieckich ( we Fryburgu Bryzgowijskim), oficjalnych historii brytyjskiej, belgijskiej i holenderskiej, od dawna naznaczonych propagandą obu stron.
Do oszacowania jest 5 głównych kategorii: francuskie straty wojskowe (zabici, ranni, jeńcy), straty niemieckie, straty cywilne (exodus, bombardowania, masakry), zniszczony lub zdobyty sprzęt oraz rozległość okupowanych terytoriów. Liczby od dawna różniły się zależnie od epoki i intencji: Vichy pomniejszało niektóre aspekty, propaganda niemiecka wyolbrzymiała inne.
Wiesz, że sumy zależą od tego, co się liczy: wyłącznie poległych w walce ujętych przez armię, czy także zaginionych i zmarłych od ran; żołnierzy wziętych do niewoli w trakcie walk, czy także tych, którzy dostali się do niewoli po rozejmie.
Musisz rozstrzygnąć między 3 rzędami wielkości, które nadal krążą: ciężkim bilansem około 100 000 zabitych, 200 000 rannych i 1,85 miliona jeńców; przedziałem od 60 000 do 85 000 zabitych, z około 120 000 rannych i 1,5–1,85 miliona jeńców; albo lżejszym bilansem około 60 000 zabitych, 80 000 rannych i 1 miliona jeńców.
Najnowsza historiografia przyjmuje przedział od 60 000 do 85 000 zabitych, około 120 000 rannych i 1,5–1,85 miliona jeńców, a dokładna liczba pozostaje przedmiotem sporu. Oficjalny rachunek obejmuje tylko 58 829 żołnierzy poległych w walce; szacunki uwzględniające zaginionych i zmarłych od ran sięgają 85 000. Liczba 100 000 zabitych, od dawna powtarzana i broniona w 2000 roku przez Jeana-Pierre'a Richardota w jego książce „100 000 morts oubliés”, przekracza te rachunki. Około 1,85 miliona żołnierzy francuskich dostało się do niewoli, jedni w trakcie walk, inni po rozejmie, a ogromna większość trafiła do niewoli w Niemczech. Po stronie niemieckiej straty były wyraźnie mniejsze: około 27 000 zabitych, 18 000 zaginionych i 111 000 rannych. Liczby te świadczą o szybkiej, lecz kosztownej klęsce – dalekiej od mitu armii, która miałaby się nie bić.
T04-042