Po przełamaniu obrony pod Sedanem generał chce natrzeć na zachód, nie dając nieprzyjacielowi czasu na otrząśnięcie się. Jego przełożeni jednak, zaniepokojeni tym, że czołgi zapuszczają się daleko przed piechotę i odsłaniają skrzydła na francuskie przeciwuderzenie, rozkazują mu się zatrzymać i umocnić przyczółek.
Guderian jest przekonany, że szybkość jest duszą manewru: zwolnić to dać przeciwnikowi możliwość załatania wyłomu. Otwarcie nie usłuchać to ryzykować karę; usłuchać to może zaprzepaścić zwycięstwo.
Dowódca pancerny musi wybrać. Może ściśle usłuchać i zatrzymać korpus, zgodnie z rozkazem. Może pójść wbrew rozkazom i dalej pędzić ku La Manche. Albo znaleźć furtkę: ogłosić, że stoi w miejscu, a jednocześnie rozpocząć „rozpoznanie walką”, które w praktyce kontynuuje natarcie. W tym rozstrzygnięciu między dyscypliną a inicjatywą rozgrywa się cały duch wojny manewrowej.
Guderian obchodzi rozkaz, prowadząc „rozpoznanie walką”: wezwany do zatrzymania się, uzyskuje zgodę na zwykłe „rozpoznanie walką”, które interpretuje bardzo szeroko, by faktycznie rzucić cały korpus pancerny na zachód. W pewnym momencie, w sporze z przełożonymi, grozi nawet dymisją. Ta twórcza niesubordynacja utrzymuje błyskawiczne tempo przełamania i pozwala dotrzeć do La Manche już 20 maja, odcinając alianckie armie na północy. Epizod ilustruje tkwiące w samym sercu „Blitzkriegu” napięcie między ostrożnością naczelnego dowództwa a inicjatywą dowódców pancernych – i pokazuje, jak wiele zwycięstwo 1940 roku zawdzięcza tej niesubordynowanej śmiałości.
T03-132