W 6 tygodni, od 10 maja do końca czerwca 1940 roku, Niemcy pokonały Holandię, Belgię, Luksemburg i Francję oraz wyparły z kontynentu Brytyjski Korpus Ekspedycyjny – odwrócenie sytuacji, w które niewielu wierzyło. Kontrast z okopowym impasem lat 1914–1918 robi ogromne wrażenie.
Na ten wynik składa się wiele czynników, a ty możesz spierać się o ich względną wagę: stosunek sił materialnych obu stron (czołgi, liczebność, lotnictwo), doktrynę użycia wojsk (koncentracja lub rozproszenie broni pancernej, współdziałanie czołgów, lotnictwa i radia, samodzielność dowódców), plan operacyjny (przebicie przez Ardeny), panowanie w powietrzu oraz funkcjonowanie obu dowództw.
Czym wyjaśnić w istocie klęskę aliantów w 1940 roku? Niższością materialną? Błędami doktryny i dowodzenia? A może niemieckim planem i panowaniem w powietrzu? Diagnoza przesądza o odczytaniu całej kampanii.
Najnowsza historiografia (zwłaszcza ) przypisuje klęskę przede wszystkim błędom doktrynalnym i dowódczym aliantów, które plan Mansteina umiał wykorzystać, i odrzuca wyjaśnienie niższością materialną aliantów: alianci nie ustępowali liczbą czołgów ani ludzi, a często dysponowali nawet lepszymi pojazdami pancernymi (B1 bis, Somua). Klęska wynikała z doktryny (czołgi niemieckie skoncentrowane, alianckie rozproszone, radio, współdziałanie rodzajów wojsk), z planu Mansteina (zaskakujące przebicie przez Ardeny), z niemieckiego panowania w powietrzu oraz z braków alianckiego dowodzenia (powolność, sztywność, słaba koordynacja, załamanie morale jednostek rezerwowych). Zwycięstwo 1940 roku było mniej triumfem ilości niż aktem śmiałości i organizacji – „mitem wojny błyskawicznej”, który, jak pokazał Frieser, wiele zawdzięczał skłonności do ryzyka i szczęściu.
T04-118